start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (456)
afscheid (16)
algemeen (84)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (24)
discriminatie (10)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (25)
erotiek (1)
ex-liefde (2)
familie (19)
feest (6)
film (9)
filosofie (27)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (7)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (11)
humor (112)
huwelijk (3)
idool (9)
individu (12)
internet (21)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (56)
koningshuis (15)
kunst (5)
landschap (2)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (111)
mannen (5)
milieu (9)
misdaad (26)
moraal (22)
muziek (32)
natuur (20)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (17)
overig (15)
overlijden (10)
partner (3)
pesten (6)
planten (1)
politiek (70)
psychologie (36)
rampen (8)
reizen (12)
religie (24)
school (10)
sinterklaas (8)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (101)
sterkte (4)
taal (28)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (4)
verkeer (19)
voedsel (19)
vriendschap (6)
vrijheid (11)
vrouwen (24)
welzijn (17)
wereld (7)
werk (14)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1790):

Als een rupsenplaag…

Je kunt ze tegenwoordig in de verste uithoeken van Europa vinden. Zelfs op het Zweedse eiland Gotland. Op het station van Menton, bij de grensovergang tussen Italië en Frankrijk: hordes jonge Afrikanen, zonder treinkaartje. Douanedienstkloppers kijken de andere kant op en negeren de toestroom. Gendarmes van Courmayeur troffen afgelopen winter ontheemden aan die probeerden over de dichtgesneeuwde bergpaden bij de Mont Blanc, ’s nachts, Frankrijk binnen te sluipen, onbekend met de geografie van het Alpengebied. Hetzelfde komt voor bij de Sloveens-Oostenrijkse grens en in de hoogvlakten van Noord-Griekenland. In heel Italië zwerven ‘sans-papiers’ door stegen waar inwoners hen de weg wijzen naar een naburig dorp, want ‘in deze herberg is geen plaats voor jullie, wij hebben het zelf moeilijk genoeg’.

Niemand wil ze. Ze zijn het blok aan ons welvaartsbeen. Afghaanse, Iraakse, Somalische, Syrische kinderen, ‘alleenstaande minderjarige asielzoekers’ lopen het grootste risico. De traagheid waarmee de AMA-tragedie tot ons doordringt, viel samen met het verschijnen van een boek van Linda Polman over dit internationale vraagstuk. Polman heeft hard aan de bel getrokken. Ze schudde enkele Haagse politici wakker, hoewel ama-verdwijningen twee decennia geleden ook wel voorkwamen. Maar het aantal ama’s dat zelfs uit de beschermde begeleiding weet te ‘ontsnappen’ neemt nu alarmerende vormen aan. De Centrale Opvang Asylanten krijgt er geen greep op, heft de armen ten hemel, plaatst het stempel ‘Met Onbekende Bestemming’ en verwijst naar VNG en hoge commissaris. Linda Polman heeft geen goed woord over voor de instantie in New York: ‘de UNHCR sluit convenanten met oorlogvoerenden, in ruil voor willekeur in de vluchtelingenkampen’.

Iedere ama heeft hetzelfde relaas. Geld geïnvesteerd, tussenkomst van een zakenman, levenslang chantabel, onze halfhartigheid, ons hypocriete vluchtelingenmanagement. De stroom ontheemden blijft richting noordwesten trekken. Gaat dit zo door, dan wordt het een onafwendbare rupsenplaag, de schandelijke schaamlap van Europa.

Schrijver: Ton Mantoua, 03-04-2019



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 90 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)