start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (443)
afscheid (16)
algemeen (83)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (23)
discriminatie (10)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (25)
erotiek (1)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (9)
filosofie (27)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (7)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (11)
humor (110)
huwelijk (3)
idool (9)
individu (12)
internet (20)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (54)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (2)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (111)
mannen (5)
milieu (9)
misdaad (24)
moraal (22)
muziek (30)
natuur (20)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (17)
overig (15)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
planten (1)
politiek (68)
psychologie (35)
rampen (8)
reizen (12)
religie (24)
school (10)
sinterklaas (8)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (100)
sterkte (4)
taal (28)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (4)
verkeer (19)
voedsel (19)
vriendschap (6)
vrijheid (11)
vrouwen (23)
welzijn (17)
wereld (7)
werk (14)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1813):

Het naadje van de WOB-kous

Repressieve tolerantie, die wet op openbaarheid van bestuur. Je hoort er veel over klagen, in talkshows en discussiepanels. De laatste keer dat ik er zijdelings mee te maken kreeg, was toen een gemeenteambtenaar mij wees op ‘het basisrecht van iedere ingezetene op WOB’. Ik had een overzicht toegespeeld gekregen van de speciale subsidies die de overheid toewijst om lokale sport doelgericht te ondersteunen. De totaallijst vermeldde één gemeente (waarvan ik de naam hier niet wil verklappen omdat ik er mooie herinneringen aan bewaar) die royaal uit de suikerpot meesnoept, maar in werkelijkheid nul euro aan deze groepen besteedt...

Daar wilde ik meer van weten. Opvallend vond ik de gemeentelijke bereidwilligheid. Iemand legde geduldig uit wat de achtergrond van die opvallende nul-nul-nul was: ‘de raad heeft dat toen besloten omdat het ministerie die mogelijkheid voor een periode van maximaal vijf jaar biedt. Waarom? Omdat de raadsleden geen geld wensen te spenderen met ‘een open eind’; ze vonden het verstandiger om ervaringen elders, met dit systeem, af te wachten en er daarna lering uit te trekken, want dat bedrag blijft sowieso voor ons geoormerkt. Naderhand bleken wij de enige gemeente te zijn die zo heeft geredeneerd. En we vonden het uiteraard jammer dat de pers het negatief opvatte’.

‘Maar u kunt een WOB-verzoek indienen. Dat vinden wij helemaal niet erg. Integendeel, we juichen het toe, we willen mensen beslist niet afschepen, er zijn veel teveel burgers die het gevoel hebben in een cavia-looprekje geduwd te worden’. Vervolgens dacht ik een logge ambtelijke machinerie in werking te hebben gezet. Als je, zoals ik, het naadje van de kous wilt weten, dan sturen ‘ze’ (na herhaalde verzoeken om mee te doen aan een tevredenheidsonderzoek) kopieën van stukken, met veel sporen van weggelakte passages. Juist ja, terug naar het WOB-begin.

Schrijver: Ton Mantoua, 12-05-2019


Deze inzending is 69 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)