Zorghart

De verzorgster van het verpleeghuis vroeg of ik nieuwe broeken kon regelen. Ze had mijn moeder geholpen, waar wij afhaakten. Mijn broer en ik stonden ongemakkelijk in haar kamer.

Later vertelde hij dat mijn moeder nadrukkelijk naar hem had gewenkt, via de openstaande wc-deur. De verzorgster was net met haar plastic handschoenen in de lucht weggesneld, de kamerdeur met haar elleboog openduwend, hup de gang op. Toen de verzorgster terugkwam, viste ze de laatste broek uit de kast. Mijn moeder was nu ook mager rond de heupen. De laatste keer dat ik haar zo slank zag, was op haar trouwfoto, in de jurk die ze zelf maakte.

“Heb jij een zorghart?” vroeg ze me. We wandelden met z’n drieën over het plein voor het verpleeghuis. Mijn moeder schuifelde tussen ons in. Verwonderd keek ik haar aan. Mijn broer knikte naar een bestelbus aan de overkant. De zin stond met grote letters op de zijkant.

Ze spelde de letters: “Brasserie”, op de muur. We dronken cappuccino uit een oranje kop, de gemarmerde cake op een fleurig bordje. Precies de kleuren van de stoelen en de lampen. Ik keek naar mijn moeders gezicht toen ze sprak; de paarse plek vlak boven haar wenkbrauw bewoog mee. Opgelopen na een val uit bed, of door die ruzie met een medebewoner?
Als vanouds zaten we bij elkaar. De vertrouwdheid was er, al sprak ze een andere taal.

Toen mijn broer wegliep met het dienblad, schoof mijn moeder het geplastificeerde tafelnummer naar me toe.
“We komen snel weer.” Ik omhelsde haar.
“Dit jaar nog?” vroeg ze.
“Natuurlijk,” zei ik.

Vlak bij de lift zat een dame in een gebloemde jurk. Blote benen met sproetjes. Ze fluisterde tegen de babypop in haar armen, ging helemaal op in het kind op haar schoot.
“Dat was die vrouw die de vorige keer bij ma op de armleuning zat,” zei mijn broer.
Ik knikte. We hadden gedacht dat ze een vrijwilliger was.

De auto stond langs de vliet. Mijn broer wees naar een fuut die iets tussen zijn snavel hield. Een meerkoet zwom erop af, maar een eend was hem voor, trok het uit de bek van de fuut en zwom er snel mee weg. Ik keek naar de fuut en voelde me machteloos over wat er verloren was.

verpleeghuis verlies

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 12 stemmen 666