Je luistert niet, mama

Zoon moest zijn ID laten zien.
“Hij is zeventien,” zei ik verbaasd tegen het meisje achter de kassa.
Is het zo’n film?

“Zullen we morgenochtend naar de film gaan?” had ik hem gevraagd.
“Oké,” zei zoon. “Welke, en hoe laat?”

Hij had om drie uur ’s nachts nog lopen spoken — een echte nachtbraker, alleen te porren voor zijn bijbaantje als pizzabezorger in de avond.
Tot mijn verbazing stond hij op tijd, vrolijk, in de huiskamer.

“Wat vind jij het mooiste van je woonplaats?” vroeg ik onderweg.
We zaten gebroederlijk naast elkaar in de tram, keken naar de voorbijschietende stad.
“De skyline bij City.”
“Skyline?”
“Ik ben gek op de Lek.”

Het zag er buiten realistisch uit: witte lucht, grauw. Ik ben er niet dol op.
Je mag je koptelefoon meenemen hoor, had ik nonchalant gezegd.
“Oh, dus je wilt niet gezellig praten met je zoon, in de tram?”
We lachten.

“Ik voel me de dag voordat ik griep krijg.”
“Ga dan in ieder geval niet achteruit rijden.”

Ik zit vol met goede adviezen. Als pareltjes rollen ze uit mijn mond.

Bij de halte stond dat de dienstregeling vandaag hinder kon hebben door werkzaamheden.
Pas nadat wij waren uitgestapt, ontstond de chaos. Thuis las ik dat de tram was ontspoord.

We hadden vijf minuten om naar de bioscoop te komen. Trappen op, kaartjes en popcorn afrekenen, even naar de wc. Gehaast liep ik de zaal in.

“Vind je het ook léuk, mama, om naar de film te gaan?”
Er zat nog iemand, helemaal achteraan. We zwaaiden even.

Het beeld was zo dichtbij dat je er onderdeel van leek te worden, wat op zich een verdienste is van een goeie film.
“Zullen we een paar rijen hoger gaan zitten?”
Zoon stond op en liep een rij of zeven verder.
“Ja, deze afstand is beter,” constateerde hij.

Ik deed even mijn handen over mijn oren.
“Het geluid went wel, mama.”

“Wow, goed camerawerk,” zei hij, graaiend in de bak met popcorn.
“Wat een film, hè?” knikten we halverwege naar elkaar.

Na anderhalf uur ging het licht aan.
“Jullie krijgen twee minuten,” zei het meisje achter de kassa.
Weer holde ik de trappen af, de gang door. Zoon stapte bedaard achter me aan.

De beelden, grauw, jaren vijftig, maar dan zonder glamour.
De gezichten van dichtbij. De sfeer in New York. De virtuoze tafeltennisscènes.
De gedrevenheid van de hoofdrolspeler: kort haar, brilletje, bleke huid.
Je gaat weer van hem houden. De Dustin Hoffman van nu.

“Er mist nog iets,” zei zoon peinzend.
“Het was alsof ik naar deel drie tot en met zeven keek van een tiendelige serie. Ik had meer van het einde willen zien. Wat gebeurde er na die overwin—”

“Nee,” onderbrak ik hem drammerig (ik leek Marty Supreme zelf wel).
“Dat einde was juist… eindelijk rust. En dan die tranen als hij… God, en achter glas, want dat was zo in die tij—”

“Je luistert niet, mama.”

film tram luisteren

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 16