start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (152)
adel (5)
afscheid (124)
algemeen (67)
bedankt (42)
biologie (3)
dieren (92)
discriminatie (44)
drank (14)
economie (17)
eenzaamheid (120)
emoties (200)
erotiek (9)
ex-liefde (32)
familie (69)
feest (25)
film (19)
filosofie (63)
fotografie (6)
geboorte (9)
geld (31)
geschiedenis (8)
geweld (24)
haiku (8)
heelal (5)
hobby (15)
humor (113)
huwelijk (10)
idool (34)
individu (116)
internet (29)
jaargetijden (30)
kerstmis (29)
kinderen (73)
koningshuis (21)
kunst (36)
landschap (7)
lichaam (46)
liefde (176)
literatuur (67)
maatschappij (142)
mannen (18)
milieu (7)
misdaad (50)
moederdag (5)
moraal (50)
muziek (127)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (51)
ouders (18)
overig (24)
overlijden (45)
partner (4)
pesten (10)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (73)
psychologie (114)
rampen (22)
reizen (27)
religie (91)
schilderkunst (24)
school (19)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (27)
sport (52)
sterkte (6)
taal (37)
tijd (35)
toneel (4)
vakantie (26)
valentijn (1)
verdriet (72)
verhuizen (3)
verjaardag (13)
verkeer (17)
voedsel (23)
vriendschap (73)
vrijheid (33)
vrouwen (36)
welzijn (52)
wereld (34)
werk (63)
wetenschap (14)
woede (63)
woonoord (58)
ziekte (116)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3905):

Vriendschap ten einde toe

Om een reden die onduidelijk blijft en hoe dan ook statistisch niet te verklaren, zie ik steeds maar de felrode bussen op de snelweg passeren. De afstand Tilburg-Den Bosch is met de sneldienst gemakkelijk en snel te overbruggen en als ik ben ingestapt komt spoedig een leuke senior met een verzorgd baardje dat een gaaf gebit omringt, die in mij de oudere vrouw herkent, naast mij zitten en hij opent opgewekt het gesprek.
Onze reis vordert snel en als we de geblindeerde ramen van de kunstacademie passeren, lachen we nog om kunsten of kunstjes die daar vertoond worden en die het daglicht niet kunnen verdragen, maar spoedig al moet ik afscheid nemen van de mij door het lot toegewezen tijdelijke metgezel.

Bij het station bewonder ik een trotse en krijgshaftige gebeeldhouwde stenen leeuw die de tranen in mijn ogen doet opwellen om de moed en het karakter dat het beeld lijkt te symboliseren.
Ik ben uitgenodigd in het naburige dorp in het lieflijke en popperige kleine huisje van de allerliefste die mij nog gebleven is, waar een witte orchidee en een boeket zomerbloemen herinneren aan de frisheid, warmte en blijdschap van een lang vervlogen en voorbije jeugd en de oude, staande klok in de gang met haar sonore geluid de ons nog resterende uren roekeloos wegslaat.
Als niemand anders zorgt mijn oude tante nog voor mij, is ze goed voor mij en verwent ze mij met haar nog altijd voortdurende liefde en goede gaven.
Ik vrees met grote vrees dat al te spoedig het definitieve afscheid mij in een peilloze afgrond zal storten van verdriet, wanhoop en vertwijfeling en nog hecht ik mij tevergeefs als met wankele, ondeugdelijke en weinig betrouwbare spijkers aan het, figuurlijk gesproken fragiele en nietige hout van onze vriendschap die mij zo dierbaar is en die door de meedogenloze, wrede en achteloze windvlagen van het onbarmhartige noodlot zal worden weggeblazen als een onbetekenend scheepje op een wilde, woeste oceaan.....

Schrijver: I.Broeckx, 29-09-2018



Geplaatst in de categorie: vriendschap

Deze inzending is 38 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)