Inloggen
voeg je column toe

Columns

Stil geluk

Het is zaterdagmiddag, half vier. Mijn nageslacht speelt buiten en manlief is een boodschap doen. Wanneer mijn liefste mannen uit huis zijn, verander ik tijdelijk, eventjes, in een stille genieter.

Eindeloos hard speel ik mijn eigen muziek af, in de wetenschap dat het kan. Nooit krijgt Trijntje de gelegenheid om eens lekker uit de luidspeakers te knallen. Jetzt geht los, Trijntje, gimme all you’ve got. Nu ik toch bezig ben pak ik ook gelijk een illegaal zakje chips, omdat het kan. Ik ga met mijn voeten op tafel, omdat het kan. Ik voel geen schuld, geen enkel moment.

Ik kijk naar buiten en geniet van de stilte tussen de nummers van Trijntje, die Burt zingt. Wow zeg, dat ene plekje buiten, dààr, op het zitzak kussen ziet er lekker uit. Daar ga ik zo eens lekker chillen met mijn wijn en mijn zak chips. Eenmaal buiten merk ik, dat de zon is weggegaan. Natuurlijk wordt het direct koud. Snel vlucht ik weer terug, naar mijn vrouwenpaleis, tegemoet gezongen door Trijntje.

Eigenlijk wil ik nu ook een mueslireep tot me nemen. Een kleintje maar, een gezonde, met muesli en witte chocolade erop, terwijl ik niet eens van witte chocolade hou. Het gaat erom dat het kan, niemand die het ziet of er iets van kan zeggen. Ik ga voor de bijl op het ritme van de stem van Frans B die zachtjes in mijn hoofd fluistert: "gewoon dóen."

Hij smaakt heerlijk, deze illegale geluksreep. Geen spijt, geen moment voel ik me schuldig. Morgenochtend misschien, als de weegschaal haar wijsheid toont in de zin van enkele zwaarwegende cijfers. Natuurlijk kloppen die nooit, de maat van mijn spijkerbroek klopt daarentegen pijnlijk in de plooien van mijn heupen.

Tussen de happen doe ik zappen. Als de man uit het kasteel is en het kind ook, dan ben ik de jonkvrouw van de afstandsbediening. Ik knip en knap, er komt van alles voorbij maar niet datgene wat ik wil zien. Helaas is het vandaag alleen maar leed dat de tv-klok slaat. Mijn soapjes zijn er niet. Verkeerde tijd, natuurlijk.

Mijn glas wijn is onverwacht leeg, ik tap een nieuwe. Met het gevulde glas in de hand loop ik terug naar mijn lep. Blij opent ze haar scherm. We vormen best een leuk digitaal stel samen. Ik voel me gelukkig en dat komt niet alleen door de wijn.

Achter het mysterieuze zwarte scherm gezeten, schakel ik Twitter in. Met mijn hoofd vol zwerfvuil en een schakelcentrum dat 24 uur per dag bemand is, is Twitter een ideaal medium voor mij. Altijd een kletskous in de buurt en eindelijk een vrijplaats voor het dumpen van mijn vreemde woorden en zinnen.

Ergens in Nederland, honderden kilometers van mij vandaan, is iemand ook net aan haar tweede wijntje begonnen.

Schrijver: Odette, 1 jul. 2010


Geplaatst in de categorie: familie

2,6 met 8 stemmen 819



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)