Inloggen
voeg je column toe

Columns

Nothing but the blues

De directeur is een vrouw van een jaar of 50 in een broekpak waaruit haar lichaam uit alle macht probeert te ontsnappen. Ze heeft haar lippen vuurrood gepleisterd en draagt zo'n gitzwarte bril als teken dat je van de kunsten bent. Onwennig sjokt ze op haar zondagse hakken naar de microfoon.
'We krijgen nu een jazznummer en let u speciaal op de gitarist.
Want, dames en heren hoe oud je ook bent je kunt bij ons op elke leeftijd starten met muzieklessen.'

Ziet u mij zitten? Op het podium voor een zaal van 200 man in het helle licht van een volgspot, gitaar op schoot. Klaar voor mijn eerste optreden met band ter gelegenheid van de seizoensafsluiting? Hard geoefend op 32 martelende grepen voor het couplet en nog eens 16 extra voor het refrein. Samen met de bassist in de avonduren nog vier keer afgestemd en doorgespeeld.

Jeugdig senior in jazz. En nu, nog voor de eerste noot, weggezet als demente oude zak die als slotakkoord van zijn muzikaal te laat gestarte carrière nog even een riedeltje weg gaat geven ten faveure van het ledenbestand van een provinciaal muziekschooltje.
Ziet u die treurige wat onnozele glimlach die ik als laatste verdedigingslinie tegen de totale afgang op mijn gelaat tover.
Ja achteraf heb ik makkelijk praten.
'Nee jij trekt volle zalen', dat had ik moeten zeggen.
Of veel vileiner: ' Je kunt op mijn leeftijd dus ook altijd nog directrice van een muziekschool worden.'
Maar niks, geen tekst. Daar zat ik als jazzcat, bebopman, adept van Chet en Miles en Coleman Hawkins.
'Dank voor uw complimenteuze introductie', verder komt de verbaal begaafde cynicus in mij niet.

En ik heb al zolang moeten wachten. Vooraan in het programma zitten blokfluitende brugpiepers, hele kleine violistjes die hun strijkstok als een ijzerzaag hanteren, maar met zomers glimmende moeders op de eerste rij. Dan een stukje opera door vier hevig transpirerende dames in de overgang met wegijlende kopstemmen. En daarna nog een dromerig meisje dat het complete repertoire van Justin Bieber op de piano pingelt en van geen ophouden weet.
Maar nu wij.
Slowboat to China gaan we spelen en mijn ingestudeerde babbeltje dat Ella Fitzerald helaas niet kan komen maar dat ze mij heeft gevraagd om in te vallen, stuitert onverrichterzake naar me terug. Ok spelen dan maar. Vier maten vooraf en waar ik de weg even kwijt ben, doe ik 'net alsof' accoorden.

Achteraf rolt het applaus over ons heen. Na een klein onthecht knikje naar het publiek verdwijn ik met een soepele sprong achter de coulissen..forever young, toch?

Schrijver: trawant, 29 Aug. 2014


Geplaatst in de categorie: muziek

3.8 met 4 stemmen 1.033



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Mohair
Datum:
29 Aug. 2014
Hilarisch. Je hebt een schrijfstijl die me aanspreekt. Je zelfspot spat er vanaf. Graag gelezen.
Naam:
Len Cornelis
Datum:
29 Aug. 2014
Geestige column, doordrenkt van gezonde zelfspot. Zeer herkenbaar. Aan de andere kant: toch leuk dat Trawant de gitaar nog actief gebruikt. En zelfs zich voor publiek durft te laten horen.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)