start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (383)
afscheid (15)
algemeen (78)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (7)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (19)
geschiedenis (6)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (9)
humor (107)
huwelijk (3)
idool (10)
individu (9)
internet (20)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (51)
koningshuis (16)
kunst (6)
landschap (1)
lichaam (9)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (108)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (25)
moraal (23)
muziek (23)
natuur (21)
oorlog (10)
ouderen (6)
ouders (16)
overig (16)
overlijden (10)
partner (3)
pesten (6)
politiek (66)
psychologie (34)
rampen (8)
reizen (16)
religie (24)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (97)
sterkte (3)
taal (26)
tijd (16)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (19)
voedsel (18)
vriendschap (5)
vrijheid (11)
vrouwen (22)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (13)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1757):

Leuren met een oudere!

Zo gaat Oma vanwege een struikelpartij niet terug naar huis, want daar is ze helemaal alleen en voelt zich er niet veilig, net als haar kinderen, die denken er hetzelfde over! Maar wat dan? Een oplossing komt in de vorm van een tussentijdse opvang, ja je hoort en leest het goed, het is een plek waar ze iedereen kunnen plaatsen, en dus komt Oma daar voorlopig voor zes weken ter observatie, want: dan kunnen ze intussen kijken waar Oma het beste af is qua tehuis!

Oma is niet dement, oké, een beetje vergeetachtig maar dat ben ik ook en dat wil niet zeggen dat Oma achter gesloten deuren moet worden gezet! In eerste instantie is dat ook niet zo en dus kan Oma vrij naar buiten lopen! Tot er een medebewoner die ook zes weken moet worden geobserveerd, de benen neemt en pas uren later wordt teruggevonden!

Dan is het gebeurd met de vrijheid en gaan voor alle bewoners de deuren op slot! Tja, gelijke monniken gelijke kappen! Dat snapt een mens nog wel, wat er minder ingaat is dat er qua observeren weinig terechtkomt van het bekijken hoe het de mensen daar vergaat! Als Oma aangeeft haar bril kwijt te zijn, wordt al snel gezegd dat ze die vast wel snel weer zal vinden, ze is hem immers vaker kwijt?

Dan blijkt een dag later dat het voorwerp bij een andere bewoner in de zak van een vest te zitten! Een ieder die dacht dat Oma toch misschien wel dement werd, komt terug op deze beslissing, want ze wist heel zeker dat het ding op haar nachtkastje lag! Ja lag, want midden in de nacht is het ding ontvreemd, er zitten geen sloten op de deur en iedereen kan er zo binnenlopen, niet echt een prettig gevoel, vind ik dan!

Intussen naderen we het einde van de zes weken, zes weken van afzien, zes weken van hopen op een plekje in het voor haar en de kinderen geliefde tehuis waar ze haar laatste dagen, weken, maanden of misschien wel jaren nog door kan brengen! De verpleging komt met een oplossing: mevrouw kan naar verzorgingstehuis A, maar dat roept zoveel weerzin op, dat iedereen zegt: dat gebeurt niet!

In dat tehuis, dat dusdanig aan de weg ligt dat je alle bewoners achter de geraniums (waarschijnlijk plastic) ziet met een slab onder de kwijlende kin voor het raam naar buiten staren! Nee, daar komt Oma niet in, in geen geval! Ze gaat - en met haar de kinderen - voor tehuis B, vlakbij de kinderen en de aanblik als net genoemd komt hier niet voor, maar mocht dat wel zo zijn, dan zitten die mensen in elk geval voor hun eigen raam, dus niet allemaal in een grote zaal!

Wanneer we praten over de zes weken observatie, die zouden worden gebruikt om haar medicatie omlaag te brengen, dan is ook dit een actie die teveel moeite kostte, immers Oma slikt nog net zoveel onnodige pillen (volgens de arts) als voorheen! Als we verder praten en zeggen: nu begrijp ik het tekort in de zorg, dan zeg ik: nee, er is geen tekort in de zorg, het gaat alleen de verkeerde kant op!

Mensen zijn best gemotiveerd om te werken in de zorg, dat weet ik van heel dichtbij, maar het moeten wel mensen zijn die nadenken, immers krijgen we allemaal te maken met ouders die op een gegeven moment aangewezen zijn op zorg, maar je moet beamen dat dit niet de zorg is, zoals zorg bedoeld wordt! Het kan ook anders! Heel anders, dat hebben diverse gemeenten al bewezen!

Die begrijpen dat zorg, ook echt zorg moet zijn, met de oudere, zoals Oma op de eerste plaats! Dat wordt nogal eens vergeten en zo, ga je dus niet met ouderen om! Je blijft ze niet verplaatsen, want we weten allemaal, wanneer we een oude boom gaan verplanten, gaat ie dood en dat is zeer zeker niet de bedoeling!
De kinderen zijn intussen stevig bezig om moeder op een goede plek te krijgen, want ze is niet dement en weet nog steeds wat ze wil!

De taak aan de kinderen en de mensen die de zorg leveren is nu om aan haar wensen tegemoet te komen, want je kunt Oma niet zomaar zeggen: uw periode van zes weken is om, u moet eruit! Het is toch te gek voor woorden?

Deze column is live te horen 13-10 op de LOK

Schrijver: An Terlouw, 11-10-2018


An.terlouwatcasema.nl

Deze inzending is 30 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)