start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (455)
afscheid (16)
algemeen (84)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (24)
discriminatie (10)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (25)
erotiek (1)
ex-liefde (2)
familie (19)
feest (6)
film (9)
filosofie (27)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (7)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (11)
humor (112)
huwelijk (3)
idool (9)
individu (12)
internet (21)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (56)
koningshuis (15)
kunst (5)
landschap (2)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (111)
mannen (5)
milieu (9)
misdaad (26)
moraal (22)
muziek (32)
natuur (20)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (17)
overig (15)
overlijden (10)
partner (3)
pesten (6)
planten (1)
politiek (70)
psychologie (36)
rampen (8)
reizen (12)
religie (24)
school (10)
sinterklaas (8)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (101)
sterkte (4)
taal (28)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (4)
verkeer (19)
voedsel (19)
vriendschap (6)
vrijheid (11)
vrouwen (24)
welzijn (17)
wereld (7)
werk (14)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1786):

Ondertussen laten kussen

Het was vijftig jaar geleden dat een timide Eindhovens meisje in Madrid het eurovisiesongfestival won. In Teatro Real begeleidde ze zich met een gitaar. Ze zong ‘De Troubadour’, op tekst van David Hartsema. Vele ervaringen rijker, verklaart een stralende en zelfverzekerde Lenny Kuhr: ‘het is 2019 en ik heb me nog nooit zo goed, tevreden en gelukkig gevoeld als nu’.

Met Mischa Kool en Reinier Voet aan haar zijde treedt ze op, meestal in kleine theaters, met een unieke setlijst, variërend van fado tot Franz Schubert. Geen wonder dat Kuhr, na haar internationale doorbraak, vooral in Frankrijk in de smaak viel. Ze tourde daar met jongenskoor Les Poppys, maar ook met chansonnier-componist-dichter Georges Brassens: ‘Hij kwam speciaal naar mijn optredens kijken, neuwsgierig, ik kon het niet geloven!’. Vakgenoot Herman van Veen: ‘Lenny heeft een mooie statuur, ze is vrij lang en gebruikt haar gestalte goed, van nature, en dat is belangrijk voor een solozangeres. Ze gedraagt zich niet als een beroemdheid die veel geld verdient. Ze zingt altijd en overal, dag en nacht. Als ze hier zou binnenkomen, dan neuriet ze een nieuw liedje over een onderwerp waarvan ze gedroomd heeft. Ze lijkt op Amalia Rodrigues, de fado-zangeres van de glorie van de Portugese volksziel; ze is een koesterende minnestreel’.

Wat maakt Kuhr tot onaantastbare troubadour? Haar onbeschaamd-welluidende stem, zou ik zeggen. Ze weet dat ze magie en kwaliteit te bieden heeft, mooi verpakt in gestapelde eigenzinnigheid en spiritualiteit, vol verhulde kwetsbaarheid.

Kuhr betovert met geraffineerde zangkunst, soms met mystieke elementen. Met feestelijkheid (‘Hoor je niet de nachtegaal’), met onbestemdheid (‘Blauwe nacht’), met extase (‘Liever nou’), met geestigheid (‘Maar ja’). Het slotrefrein van ‘Maar ja’ heeft ritmische bijna-perfectie: ik heb me ondertussen toch maar door je laten kussen. Alleen Lenny kan die tien woorden zo indringend-melodieus zingen.

Schrijver: Ton Mantoua, 01-04-2019



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 96 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)