start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (455)
afscheid (16)
algemeen (84)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (24)
discriminatie (10)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (25)
erotiek (1)
ex-liefde (2)
familie (19)
feest (6)
film (9)
filosofie (27)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (7)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (11)
humor (112)
huwelijk (3)
idool (9)
individu (12)
internet (21)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (56)
koningshuis (15)
kunst (5)
landschap (2)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (111)
mannen (5)
milieu (9)
misdaad (26)
moraal (22)
muziek (32)
natuur (20)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (17)
overig (15)
overlijden (10)
partner (3)
pesten (6)
planten (1)
politiek (70)
psychologie (36)
rampen (8)
reizen (12)
religie (24)
school (10)
sinterklaas (8)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (101)
sterkte (4)
taal (28)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (4)
verkeer (19)
voedsel (19)
vriendschap (6)
vrijheid (11)
vrouwen (24)
welzijn (17)
wereld (7)
werk (14)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1853):

Rouw, met terugwerkende kracht

Eind deze maand is het een jaar geleden dat Oliver Dragojevic overleed. Een legendarische Kroatische popzanger. Ik moest slikken, toen ik het hoorde, hoewel al geruime tijd bekend was dat de zo geliefde Dragojevic in het KBC-ziekenhuis van Split voor zijn leven vocht. Bij mij geen tranen. Dankbaarheid, voor vijftig jaar excellente muziek. Ik zweeg, somber.

De afgelopen elf maanden heb ik het rouwbeklag op een onnatuurlijk-ontkennende manier ondergaan; voor zover je het zo mag noemen, bij zo’n openbare persoon. Het hele najaar en de hele winter liet ik het niet tot me doordringen, wilde het niet accepteren. Onzin, natuurlijk. De herinnering blijft, aan de waardige optocht door de Diocletiaanse straten. Zelfs de middeleeuwse stadsklok deed mee met luiden, voor het eerst sinds 1937. Dat was een zeldzaam en ontroerend eerbetoon.

Begrafenissen kunnen speciale emoties oproepen. Denk aan Rudolph Valentino (The Great Lover), Lady Diana Spencer, Andre Hazes, Pim Fortuyn. Met rookflarden werd Oliver naar het Jadrolinija-havenhoofd begeleid, onderweg naar Vela Luka, op een eiland twintig kilometer voor de kust. Sindsdien stak bij mij een lethargische stemming de kop op, een onverschilligheid, een wens om te vergeten. Ik had gedacht dat ik dagelijks minstens een Oliver-cd zou draaien. Integendeel, het leek op afkeer, onbehagen, walging.

Misschien hebben eerste fysieke ongemakken er mee te maken, of het ouder worden, of het besef dat een Dragojevic-deuntje depressiviteit niet zomaar kan wegspoelen. Maar nu treft de rouw me alsnog, met terugwerkende kracht, als een boemerang. Ik beluisterde het album ‘Samo Da Si Tu’. Enkel dat je er bent, in Nederlandse vertaling. In alle jaren dat er werk van Oliver verscheen, kon je nieuwe liedjes keer op keer beluisteren en denken dat het tegenviel. Dat is het raadsel: het werd telkens beter. Zijn liedje ‘Tristeca’, bijvoorbeeld, is van onovertroffen schoonheid.

Schrijver: Ton Mantoua, 05-07-2019



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 107 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)