Columns

De onvolmaakte mens

Er is tegenwoordig altijd iets mis met je. Niet ernstig, hoor, maar toch...
Je stelt geen goede vragen. Oké, je luistert wel, maar niet diep. Zonder oogcontact. Je leidt, maar niet verbindend. Je denkt, maar niet scherp. Je praat, maar luistert niet. Je werkt, maar zonder zin. Je leeft, maar zonder richting.

Luisteren is niet meer luisteren. Het heet ‘actief luisteren’, ‘diep luisteren’, 'mniet-autobiografisch luisteren’, ‘onbevooroordeeld luisteren’ of ‘schoon luisteren’.
Vragen stellen is niet genoeg. Vragen moeten ‘open’, ‘krachtig’, ‘helder’, ‘helpend’ en ‘niet-sturend’ zijn.
Denken moet ‘logisch’ zijn, spreken ‘authentiek’ en zwijgen ‘bewust’.

Gelukkig is er hulp in de vorm van een cursus, workshop, therapie of coachtraject.
Voor elk gemis en elke twijfel is er een programma van zes dagdelen, inclusief werkboek, follow-up en lunch.
Niemand zal uitspreken dat je faalt. Je hebt potentie. Je bent ‘nog niet’ waar je zou kunnen zijn. Er zijn nog stappen te zetten.

En ergens onderweg verdwijnt iets eenvoudigs: dat een mens ook gewoon mag zijn zoals hij is. Want stel je voor dat niemand iets tekortkomt. Dat hij/zij geen vaardigheden hoeft bij te spijkeren. Geen zingeving hoeft te optimaliseren. Geen ik hoeft te upgraden.
Dan valt het aanbod stil. Dan blijft een mens over met rommelige aandacht, onaffe zinnen, domme vragen en soms rake, soms mislukte pogingen om contact te maken.
En wie verdient daar nog aan?
Het tekort is geen probleem. Het tekort is een product.