Groenland

Ik bevond me altijd in de schaduw van mijn grote buurman. Binnenkort is dat verleden tijd.
Ik hou in tegenstelling tot de smeltende Noordpoolkap vaste grond onder de voeten.
Het is verbazingwekkend hoe men met mij omspringt.
In de beschouwingen gaat het vooral over de baan die hun overkomende raketten beschrijven wanneer ze elkaar het leven zuur maken, vaarwegen die vrij komen en hoe ze me pokdalig willen maken door grondstofwinning. Ik zie mijn witte vacht al vlekken vertonen, neigen naar grijs en uiteindelijk oplossen in het donkere vlak van de oceaan, maar de opwarming wordt door hen enkel nog als kennisgeving meegenomen in betogen die vooral gaan over welk voordeel eruit te peuren valt. Vanwege de ongekende mogelijkheden gaan ze elkaar te lijf, bang de boot te missen.
Niet bij wijze van kanttekening, laat staan met een bittere traan wordt er bij stilgestaan dat ik langzaamaan verdwijn. Ik ben nodig voor hun veiligheid beweren ze, maar om een beschermde status voor mij bekommeren ze zich niet.
Ze verkijken zich op mij. Feitelijk besta ik net als mijn gedoemde buurman voor het grootste deel uit ijs.
Als smelting die voorraad heeft doen verdwijnen en het water de zeeën heeft doen aanwassen, blijft er van mij niet meer over dan de rafelrandjes van een atol en zal ik voor het grootste deel een binnenzee zijn.
Sneeuwblindheid is een risico wanneer je je met mij inlaat. Dieper in mij doordringen maakt onherroepelijk blind; de schittering van zeldzame metalen steekt de ogen uit en de door hebberigheid afgestompte vingers zullen niet bij machte zijn mijn voortaan in braille overgebrachte boodschappen te verstaan. Dat alles doe ik niet bewust kwaadwillig, maar komt door hun verkeerde insteek.
Die ene die erop los speculeert zonder notie van een creditzijde en die zijn wijsvinger het liefst richting eigen borst priemt, spant de kroon, maar vlak de anderen niet uit. Van spleetoog tot wodkadrinker tot yankee, allemaal een pot nat zeg ik als ijzige toeschouwer, die hen angstwekkend uitdijend rijen dik aan ziet komen.
Zelfs de Groenlanders die me met respect behandelen, omdat ik hun thuis ben, zullen misschien niet aan een keuze ontkomen, terwijl ze op mijn gezag hebzucht het zwijgen op zouden moeten leggen zonder de moordlust van legers elders.

Kortom, ik behoor vooral mezelf toe.

Zie ook: https://www.apartefact.nl

Schrijver: Albert Goudberg, 21 januari 2026

othello2casema.nl

Biografie van deze schrijver

groenland klimaatverander

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16