Misschien naiëf

In de hoofdstad van een noordelijke provincie was een bijeenkomst van een Tibetaanse monnik. De moeder van een toenmalige vriend nodigde ons hiervoor uit. Zelf zouden we enkele maanden later door Noord-India en Nepal reizen.

De moeder was onder de indruk van Tibetaanse monniken, las over de Dalai Lama en het boeddhisme. Ik, midden twintig, ontmoette haar en vond haar interessant. Met haar blondgrijze paardenstaartje, haar houten kettingen en haar reislust naar Noord-Afrika en India was ze radicaal anders dan mijn moeder. Ze kookte in een tajine, toen bijna niemand dat nog deed.
Ondanks haar Indiase blouses en platte sandalen leek ze de grond niet helemaal te raken. Ze had een bijzondere verstandhouding met haar zoon.

Mijn vriend groeide op bij zijn opa en oma. Hij had een oudere zus die toen al het huis uit was en hem af en toe opzocht. Vanaf zijn twaalfde bleek zij niet zijn zus, maar zijn moeder te zijn. Iedereen noemde haar bij een verkleinwoord van haar naam, mijn vriend ook. Er hing iets naïefs rond haar, rond mij ook.

Op de grond in het midden van de ruimte zat een man, gekleed in een donkerrood monnikengewaad. Hij had een houten gebedsmolen in zijn hand en het uiterlijk van een oer-Hollandse zestiger. In een ruime kring om hem heen zaten vrouwen, sommigen in lange jurken, met kettingen, op blote voeten. Hun devote blikken vervulden me met onrust.

Ik ben vergeten wat hij zei, maar na een kwartier stond ik op.
“Wat ga jij doen?” vroeg de man.
“Ik heb hier niets te zoeken,” zei ik, en voelde alle ogen op me branden.

Even later liep ik door het centrum van de stad. Ik dacht aan mijn eigen kordate moeder, die dit gedrag direct had doorzien. Ik ergerde me aan deze man, maar nog meer aan al die, in mijn ogen, dwepende vrouwen.
Toch schaamde ik me. Behoudend, weinig avontuurlijk. Wat zou mijn vriend ervan vinden? Hij en zijn moeder hadden me verbaasd aangekeken. “Ervaar en kijk gewoon.” Het was me niet gelukt.

In de loop van de tijd kijk ik er anders op terug. Misschien laten wij ons soms meeslepen door anderen, tot we wakker worden.

De maakster van de documentaire Generatie Bhagwan, Maroesja Perizonius, groeide op in een Bhagwancommune waaraan haar moeder, samen met veel andere vrouwen, enthousiast deelnam. Ze was een van de vele kinderen die daar seksueel werden misbruikt.
“Was je moeder niet medeplichtig?” werd haar in een interview gevraagd.
“Ze was naïef,” reageerde Perizonius.

bhagwan

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 15