Hersenspoelen.

Nu ik hersteld ben van narcitisch geweld en mishandeling, wil ik voorzichtig een kijkje nemen in het christelijk leven dat ik in diepe teleurstelling heb verlaten. Het is rustig op deze facebookpagina. Ik ben benieuwd naar mijn huidige gevoelens in relatie tot mijn broers en zussen in de Heer en reageer oprecht op de inhoud van de beweringen door ook iets over mezelf prijs te geven in plaats van de gebruikelijke 'amens'.

Het gaat in deze dagen veel over het einde der tijden. Christenen verwachten, voordat de laatste oorlog uitbreekt, opgenomen te worden in de lucht. In een quote hierover laat ik weten dit eerst niet te geloven en later las ik in de bijbel berichten waardoor ik dit ben gaan overwegen.
Prompt verschijnt de vraag van de leider of ik mijn vijand liefheb. Een intimiderend gevoel bekruipt mij. Als ik vraag om zich te verduidelijken wist hij mijn tekst.

Een paar dagen later wordt mij medegedeeld dat wij niet strijden tegen vlees en bloed.
Zeker! De strijd is geestelijk, zonder wapens. Hierover zijn we het eens.
Onder aan elk van zijn teksten zie ik steevast een van de bekende spijtbetuigingen. De geur van een hersenspoeling komt binnen. Er wordt aan mijn integriteit geknabbeld zodat ik mezelf ga zien zoals hij mij ziet: als een zondaar die bekering nodig heeft. Opnieuw sta ik voor de val waar ik als pas en oprecht gelovige ernstig in ben vastgelopen.
Nu ik hersteld ben denk ik verwonderlijk hoe snel christenen er vanuit gaan dat je als een wraak nemend monster rondloopt dat niet wil vergeven, wanneer je een vijand aankaart. De rol van de dader en het slachtoffer worden in een oogwenk omgedraaid door christelijke aannames.

Tijdens mijn herstel van narcistisch geweld heb ik geleerd om goed te luisteren naar mijn intuïtie en daarop te vertrouwen. Want enkel vertrouwen op God haalt mij uit mijn eigen zelf en dat werkt traumatisch omdat ik dan geen contact meer heb met mijn oprechte beleving. Het komt erop neer dat het 'ik en God' is geworden, met IK voorop. God komt mij direct na.

Kwaadaardige mensen kun je niet liefhebben met wat wij onder liefde verstaan. Beter is het om hard weg te rennen, want dit soort personen zijn echt gevaarlijk. Ze liegen met de waarheid.

Zelfs God vreest de hoon van narcisten, lees ik in het oude testament, waar Mozes zijn laatste lied zingt.
'Narcisten verdraaien de feiten en eisen de overwinning voor zichzelf op. Ze ontkennen de hand van God, omdat ze kortzichtig zijn. Het ontbreekt hen aan elk begrip dat het hen zelf zo zal vergaan als ze een ander hebben gedaan.'
Ze zijn nietsontziend. Ze zien andere mensen als drek. Zelfs al zijn het hun eigen kinderen. Dan is het heel handig voor hen dat de naaste hen lief moet hebben. Wat erop neerkomt dat de narcist zonder spijt maar raak gooit met die drek, de liefde met de vergeving komt er toch wel...

Zo kon het gebeuren dat ik, destijds nog een getraumatiseerde pleaser, de smaad van mijn vijand verdroeg, zelfs nadat deze mij zonder een spoor van spijt met de dood bedreigde. God is immers sterker dan mijn vijand en 'het zijn maar woorden', dacht ik naïef, zonder dat ik mijn vijand juist kon inschatten, zoals Jezus, toen hij beproefd werd in de woestijn door de duivel. Jezus wist wie hij voor zich had. Dit mocht ik niet weten omdat het mijn moeder was.

Welnu, broers en zussen in de Heer. Het spijt me oprecht dat ik mijn moeder vertrouwde.

narcisme kerk

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21