start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (20)
filosofie (118)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1277)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (9)
kunst (42)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (20)
muziek (415)
natuur (20)
oorlog (18)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (63)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (27)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (3)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (12)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3551):

In de spirituele boksring

Mijn collega-schrijver op deze al dan niet literaire schrijfsite Günter Schulz kreeg een tijd terug een soort AHA-Erlebnung bij het veranderen van mijn achternaam 'Rutgers' in 'Goddess Namaste'. Ik kan daar nog dit over zeggen: als gereformeerde domineeszoon ben ik met de term 'God de Vader' opgevoed. Begin 19 werd ik postulant bij de benedictijnen in de Sint-Adelbertabdij te Egmond-Binnen. Part of the deal was het rooms willen worden en dat wilde ik maar wat graag, al was het alleen al om het feit, dat het roomse geloof volop dweept met Moeder Maria, het Vrouwelijke Aspect van God. Dat was al een hele stap voorwaarts. Ik ging overigens vooral in het klooster, omdat ik op mijn 17-de een verschijning van Christus Jezus heb gezien.

Die plotselinge verschijning was op een zondagochtend, 3 april 1983, eerste Paasdag, toen ik alleen thuis was en op mijn slaapkamer achter mijn bureau zat, met een geopende fles notenwijn. Ik was doodongelukkig en vreselijk wanhopig, omdat mijn eerste geliefde Judith de verkering (die alleen in mijn verbeelding bestond) had uitgemaakt. We hadden overigens wel getongzoend op mijn slaapkamerbed en ik had daarbij over onder haar trui over haar zachte en stevige borsten gestreeld. Haar BH hield ze aan. Ik ook. Ik voelde me net als Christus gestorven. Ik was een vurige gelovige en ik keek strak naar de zonovergoten lucht. Ik huilde en ineens zag ik Christus Jezus met twee (aarts)engelen naast Hem. Het Liefdeslicht was overweldigend en duurt eeuwig voort, al was het volgens aardse begrippen 1 à 2 seconden.

Na mijn kloosterlijke afgang, debâcle en ineenstorting, had ik terecht voorgoed schoon genoeg van alle kerkistische, collectieve bewegingen. Ieder mens is anders en ieder geloof ook. Dat kun je niet opsluiten in een nazi-achtige utopie. Voorts ontdekte ik de geschriften van de gnostici en mijn spirituele band met de Essenen en de Katharen. Een sterke band met de Indianen en de Kelten had ik al. Dat God als Vader slechts 2000 jaar vereerd is en daarvoor vele eeuwen langer God de Moeder was een grote eyeopener voor mij en exact dat, wat ik in mijn ziel ook voel. De kerkmensen hebben ons op allerlei manieren zwaar bedrogen. Verder voel ik een sterke verwantschap met de Wicca-mystiek, die ook in de Godin gelooft. Of neem bijvoorbeeld de godinnen Aphrodite, Diana, Kali, Isis, Freya, Brigit, Gaia, Ceres, Cybele, Hathor, Iduna, Lakshni en Artemis. En niet te vergeten de Heilige Godin Maria Magdalena, die net zo diep als Christus Jezus was/is ingewijd.

Mijn oerliefde voor het Vrouwelijke, voor de Godin, is gebaseerd op een lange en diepgaande tocht tot spiritueel ontwaken. Vandaar de achternaam 'Goddess'. Ik ben er sterk van overtuigd dat alleen het Vrouwelijke de mensheid en de planeet aarde van de dreigende ondergang kan redden. Het Vrouwelijke, want je hebt ook mannelijke vrouwen en vrouwelijke mannen. 'Namaste' is makkelijker te verklaren, want dat komt voort uit mijn ontembare, vurige, voor mij in ieder geval zaligmakende adoratie voor de Deense, spirituele lerares Elisa Namaste (Nielsen), die mijn spirituele tweelingzuster/zielszuster is. Zelfs ondanks de vele ontmaskeringen, die ik bij haar heb gedaan. Inmiddels sta ik officieel te boek als één van haar topfans. Lachen toch! Maar ook bloedernstig, want achter de spelletjes, die ik maar met haar meespeel, huist een diepgaande, spirituele realiteit, die zelfs zij niet helemaal in kaart heeft.

Elisa Anni Lisette Nielsen beweegt zich voor een groot deel nog steeds in een boksring. Ooit was ze bokskampioen van Scandinavië en stond ze op het punt om naar de Olympische Spelen in Chinate gaan, maar drie weken daarvoor brak ze haar borstbeen. Daarna werd ze na een cursus over engelen een spiritueel medium en sindsdien probeert ze zich volgens mij nog steeds, maar nu op spiritueel gebied, naar de Olympische Spelen te boksen. Ondertussen is ze tussen de regels door een ware Boeddha en een raadgevende goeroe. Dat haar beweegredenen behoorlijk onduidelijk zijn, is ook een feit, maar dat ze volop Ware Liefde uitstraalt, staat buiten kijf. Elisa is verlicht geraakt, dat weet ik zeker. Ik ook, maar anders dan haar en ook weer heel vergelijkbaar. Ëén kernkenmerk is het tot uitersten durven gaan. Dat er vaak diep lijden aan vooraf gaat, is meestal wel waar.

Onlangs stuurde mijn jongste broer Gustaaf mij zijn boekje 'Mystiek Geluk', wat over zijn verlichtingservaring gaat. Ik had hem aan de telefoon en hij geeft mij carte blanche om over hem te schrijven. Mensen veranderen nu eenmaal. Hij was 22 jaar toen hij zijn mystieke beleving kreeg, die 'ene seconde van eeuwigheid'. Voorin staat 'Deze ontmoeting neemt geen afscheid', iets, wat met menselijke relaties vaak wel gebeurt. Geliefden komen en gaan. Het Liefdesgeluk wat Gustaaf heeft ervaren, is van eeuwige duur en blijft de ziel overweldigen. Gustaaf heeft op een persoonlijke en doortastende wijze zijn verlichtingservaring omschreven. Het is bijna adembenemend om het te lezen en bijna psychotisch makend. Ik zou ook kunnen stellen, dat hij een psychose heeft beschreven, maar het resultaat is hetzelfde, namelijk een blijvende eenheidsbeleving.

Arjan Zijlstra recenseerde 'Mystiek Geluk' in de Noorderkrant, met als titel 'De kosmos in een koeienoog'. Via het oog van een koe ervoer Gustaaf in één seconde God, Liefde, en hij zag direct dat Het niet te kennen is. Hij zegt 'Het is ongrijpbaar, maar ik ben erdoor gegrepen'. Hij ervaart voortaan het 'gelukzalige niet-kennen'. Hij zegt 'Dualisme is ten diepste non-dualisme'. Dat is een belangrijke ontdekking van hem, maar helaas zijn er nog veel dualistische mensen onder ons, die er een compleet zootje van maken. Zoals die hebzuchtige militairen op de smeltende Noordpool, die oorlog gaan voeren om de gas en olie daar. Om moedeloos van te worden, dat soort imbeciele roofdieren. Het bewijst ook meteen dat de overheden/politici met gespleten tong spreken (zoals de Indianen al wisten), vette leugenaars zijn.

Ik geloof niet in het dualisme, dus slik ik deze verlichtingswoorden als zoete koek. De tekst van 'Mystiek Geluk' staat op internet, want het heeft in de Boeddhistische Krant gestaan. Ik wist niet eens dat die bestond. Gustaaf geeft ruiterlijk toe dat zijn Gelukservaring niet met woorden te beschrijven is, enkel wat aan te stippen. Het is dan ook Uiterst Gevoelige Materie. Hij weet ook dat hij niet de enige is, die zo'n intense eenheidservaring heeft meegemaakt. Hij schrijft: 'Diep ontroerd beleef ik gelukzalig mijn eeuwige leven. Hier zie ik dat mijn eeuwigheid mijn menstijd overstijgt. Tijdens mijn mystieke moment flitst eeuwig licht door het bewustzijn.'. Verlicht zijn heeft te maken met volstrekte ego-loosheid en een hoger bewustzijn ervaren. Dit is aan oningewijden verschrikkelijk moeilijk uit te leggen.

De bewoordingen van Gustaaf doen mij denken aan de mysticus/dichter Erik van Ruysbeek (1915 - 2004), die ik zeer bewonder. Erik gebruikt een dergelijke beeldtaal om zijn verlichtingservaring kenbaar te maken. Hij heeft het over de ongrond, de Ungrund, een leenwoord van de mysticus Jacob Boehme. Erik neigt ook sterk naar het boeddhistische principe. Gustaaf's Waarheid doet me ook denken aan de mystica Kathleen Jessie Raine (1908 - 2003), die zegt, dat ze in een geheel andere realiteit opging, dat ze samen viel met een bloem, die ze zag, dat ze al het levende is, dat dier, plant en mineraal gemeen hebben, dat ze zich daar thuis voelt. Voorts moet ik denken aan het Zonnelied van Sint-Franciscus, die daarin ook zijn Eenwording met de planten, planeten, sterren en dieren beschrijft. Het is overigens ook datgene wat mensen ervaren bij het gebruik van o.a. LSD, heroïne, peyote, hasj, morfine, paddo's en cocaïne. Met als overeenkomst het geestelijk uit het lichaam treden.

Ik heb Gustaaf gevraagd wat hij van Elisa vindt. Hij ervaart in ieder geval niet die enorme klik met haar, die ik dus wel ervaar. Dat vind ik wel wat vreemd, want volgens mij zijn Gustaaf en Elisa beiden verlicht geraakt en erken ik dat in beiden, maar waarom ziet Gustaaf dat dan niet in Elisa? Waarom blijft het wat dat betreft bij hem steken, dat wil zeggen, dat hij niet verder weet te kijken dan haar commerciële poespas en haar nogal doelloze missie, waarin niet alles klip en klaar voor handen ligt of inderdaad onzorgvuldig en amateuristisch is. Ik bedoel, waarom ziet hij niet wat ik zo duidelijk wel zie, namelijk, dat Elisa een ware heilige is, die voortdurend in een verlichtingsstaat verkeert en soms zonder dat ze dat beseft. Hoe zit het dan met zijn verlichtingsstaat? Is hij niet in staat om haar pure verlichtingsstaat te ervaren? Elisa is toch veel meer dan alleen een koeienoog?...

Maar aan de andere kant is Elisa Namaste één en al fake en een amateuristische fladderaarster, die je bedot waar je zelf bijstaat. Ik heb mij flink vergist in haar, al had ik intuïtief wel steeds door dat er iets absoluut niet in de haak is bij haar. Ik ben best ver gegaan met mijn spirituele zoektocht/speurtocht om de waarheid te achterhalen. Na ruim een jaar is mij dit dan toch gelukt, samen met mijn Spirituele Vrienden. De schijnkanten van Elisa hebben zich uiteindelijk vanzelf van mijn kristalheldere integriteit en opheldering afgekeerd. Ze weet zichzelf voorgoed betrapt door mij. Inmiddels heeft ze mij ook geboycot om te reageren op haar tweede Facebooksite, omdat ze opnieuw onraad rook. Ze kreeg opeens de spirituele ingeving, dat ik wel eens haar kitscherige toko-gebeuren zou kunnen doen opheffen, immers, het in haar beleving 'bedreigen' deed ik al op uitermate, scherpzinnige manier. Nu kiest ze eieren voor haar geld en schrapt ze mij uit voorzorg compleet van haar Facebookaccounts, waarmee ze haar fans weet te paaien en te bedonderen. Al mijn diepte-psychologische reacties heeft ze gewist, maar de waarheid, die daar in stond, kan ze nooit wissen. Hiermee toont ze aan, dat ze niet tegen mijn kritiek bestand is en dat ze wel degelijk de boel belazert met aangeleerde trucs, die, dat moet ik haar nageven, zeker verdomde echt lijken. Ze is een topactrice met zeer geraffineerde verleidingstechnieken. Ze speelt haar spel van aantrekken en afstoten bijzonder geraffineerd en pas op, ook bijzonder bikkelhard! Door haar uiterst complexe persoonlijkheid is ze nauwelijks te vangen, maar ik weet een bres in haar manipulerende, alsmaar verschietende verstopmethoden te slaan.

Rest mij jullie te waarschuwen voor haar gelikte, maar doorprikte schijnvertoningen, die bij argeloze bezoekers flink wat schade kunnen aanrichten, omdat haar hoopgevende beloften en simpele oplossingen qua beeldentaal en spookachtige, quasi-spirituele werkingen op oppervlakkige kennis en ervaring is gebaseerd. Zij misbruikt de argeloze gelovigen via klinkklare hocuspocus. Haar doorzichtige goochelkunst, gekoppeld aan visuele, messcherpe schoonheidsverleidingen van haar lichaam, valt zelfs niet onder de noemer tovenarij en dan te beseffen, dat alle tovenarij in de kern ook krachteloos is. Ik geef toe dat ik de kunst van uitlokking heb gebruikt om achter de waarheid te kunnen komen. Haar resolute afwijzingen zeggen mij nu genoeg. Ik ben helaas voor haar een kaliber te zwaar voor haar. Het valt me zwaar om dit tenslotte te moeten ervaren, maar wanneer ik haar activiteiten nu nog steeds zou bejubelen, zou ik mijn eigen ziel verloochenen en meedoen aan haar in wezen criminele, zelfzuchtige, bedrieglijke, anti-spirituele, gemene, vroeg of laat ernstig en pijnlijk teleurstellende, flodderachtige, banale, shockerend onechte en schijnheilige praktijken.

Schrijver: Joanan Goddess Namaste, 01-05-2019



Geplaatst in de categorie: filosofie

Deze inzending is 73 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)