start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (106)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (9)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (18)
feest (6)
film (20)
filosofie (118)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (15)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1277)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (9)
kinderen (20)
koningshuis (9)
kunst (42)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (500)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (24)
moraal (20)
muziek (415)
natuur (20)
oorlog (18)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (63)
rampen (7)
reizen (16)
religie (123)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (27)
toneel (3)
vakantie (5)
valentijn (1)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (7)
voedsel (3)
vriendschap (1)
vrijheid (19)
vrouwen (12)
welzijn (14)
wereld (26)
werk (14)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3567):

Een wespentaille als een breekbare zandloper

(voor Émilie Marie Bouchaud (1874 - 1939))

Je bent geboren op 14 mei 1874 in Algiers. Je was één van elf kinderen. Alleen jouw twee broers Edmond en Marcel, jouw zus Lucile en jij overleefden de kindertijd. Op jouw vijfde overleed jouw vader door de tyfus. Jouw moeder bracht haar vier kinderen naar haar moeder. Kort na deze verhuizing, in 1889, overleed Marcel. Jouw moeder kreeg een relatie met Emmanuel Borga, met wie jullie naar Parijs verhuisden. Jouw moeder vond werk en ze probeerde ook werk voor jou te vinden. Nadat Lucille door een ziekte overleed, werd je door jouw moeder naar jouw oma in Algiers terug gestuurd.

In Algiers zong je in de cafés. In september 1890 verliet jij jouw oma om naar jouw moeder, Edmond en Emmanuel terug te keren, terwijl je bang voor Emmanuel was, omdat die had geprobeerd om jou seksueel te benaderen. Edmond was inmiddels bekend als de café-concertzanger Defleuve en met zijn hulp werd je op jouw 17-de ook in Parijs een café-zangeres. Van de vroege jaren negentig tot het midden van de jaren dertig had je een succesvolle carrière als zangeres en actrice. Jouw artiestennaam was Polaire. Naast Music-Hall zangeres was je toneel- en filmactrice. Tot 1914 was je het meest succesvol.

Je was eerst zangeres/danseres, waarbij je het lied 'Ta-ra-ra Boom-de-ay' uitvoerde, wat door Lottie Collins (1865 - 1910) bekend is gemaakt. Henri de Toulouse-Lautrec portretteerde jou voor op een tijdschriftcover. In 1895 was je kort in New York en had je daar als chanteuse een mager succes. Terug in Parijs ging je in 1902 in het Théâtre des Boeffes Parisiens optreden. Je speelde de hoofdrol in 'Claudine à Paris, gebaseerd op een roman uit 1901 van Colette. Met jouw uiterlijk wist je ook volop de aandacht te trekken. Je droeg extreem korte rokken en je had een kort kapsel. Je gebruikte bijzonder zware oog make-up, net als de Arabische vrouwen.

Tightlacing was in de mode en jij was beroemd vanwege jouw uiterst smalle wespentaille van 41 centimeter. Dit accentueerde jouw volle borstenomvang van 97 centimeter. Jouw lengte was 1 meter 60. In 1909 debuteerde je als filmactrice in 'Moines et guerriers'. In 1910 bezocht je New York en een dronken jongeman, die met jou mee reisde, noemde je provocerend 'Mijn slaaf!'. In 1913 ging je weer naar Amerika en nam je jouw lievelingsvarken Mimi mee, die een neusring en een ketting met diamanten droeg. Jij droeg de meest schitterende juwelen en kleding. De homoseksuele dichter Jean Lorrain (1855 - 1906) was helemaal lyrisch van jou en hij vond, dat je 'een grote vraatzuchtige mond en immense zwarte ogen' had.

Naast Toulouse-Lautrec werd je ook afgebeeld door: Antonio de La Gándara, de posterartiest/cartoonist Leonetto Cappiello, François-Rupert Carabin, die ook prostituées fotografeerde, Madame Dreyfus Gonzales, de fotograaf Édouard Stebbing, de cartoonist/schrijver Georges Goursat en de Spaanse schilder Juan Sala. Antonio schilderde ook o.a. Paul Verlaine, Sarah Bernhardt, de lesbische Winnaretta Singer en Virginie Amélie Avegno Gautreau (Madame X). In 1912 en 1913 speelde je in zes films van Maurice Tourneur. In 1915 had je veel optredens in Londen en in 1922 speelde je weer in films.

In 1924 speelde je in 'Maciste's American Nephew' van Eleuterio Rodolfi, in 'Chief Saetta' van Eugenio Perego en in 'Pleasure Train' van Luciano Doria. Jouw laatste rol speelde je als zigeunerin in 'Arènes Joyeuses' van Karl Anton. Door de Franse belastingdienst kreeg je financiële problemen en je had moeite om goede filmrollen te krijgen, omdat je verouderd was. Je werd depressief en in januari 1936 was jouw laatste theatervoorstelling in het Théâtre des Capucines. Dit was in 'Les Trois Nuits de Saïgon' van Alfred Gragnon. Je bent op 14 oktober 1939 in Champigny-sur-Marne overleden. Je werd 65 jaar en je bent in de begraafplaats van Champigny-sur-Marne begraven.

Schrijver: Joanan Rutgers, 18-05-2019



Geplaatst in de categorie: idool

Deze inzending is 18 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)