Groenland

Ik bevond me altijd in de schaduw van mijn grote buurman. Binnenkort is dat verleden tijd.
Ik hou in tegenstelling tot de smeltende Noordpoolkap vaste grond onder de voeten.
Het is verbazingwekkend hoe men met mij omspringt.
In de beschouwingen gaat het vooral over de baan die hun overkomende raketten beschrijven wanneer ze elkaar het leven zuur maken, vaarwegen die vrij komen en hoe ze me pokdalig willen maken door delfstoffen te winnen. Ik zie mijn witte vacht steeds meer vlekken vertonen, neigen naar grijs en uiteindelijk oplossen in het donkere vlak van de oceaan. De opwarming wordt enkel nog als kennisgeving meegenomen in hun betogen die vooral gaan over welk voordeel eruit te peuren valt. Vanwege de ongekende mogelijkheden gaan ze elkaar te lijf; een boot die ze niet willen missen.
Niet bij wijze van kanttekening, laat staan met een bittere traan wordt er bij stilgestaan dat ik langzaamaan verdwijn. Ik ben nodig voor hun veiligheid beweren ze, maar om een beschermde status voor mij bekommeren ze zich niet.
Ze verkijken zich op mij. Feitelijk besta ik net als mijn gedoemde buurman voor het grootste deel uit ijs.
Als smelting die voorraad heeft doen verdwijnen en het water de zeeën heeft doen aanwassen, blijft er van mij niet meer over dan de rafelrandjes van een atol en zal ik voor het grootste deel een binnenzee zijn.
Sneeuwblindheid is een risico wanneer je je met mij inlaat. Diep in mij doordringen maakt onverbiddelijk blind; de schittering van zeldzame metalen steekt de ogen uit en door hebberigheid afgestompte vingers zullen niet bij machte zijn mijn in braille overgebrachte boodschappen te verstaan. Dat alles doe ik niet bewust kwaadwillig, maar komt door 's mens zijn verkeerde insteek.
Die éne die erop los speculeert zonder notie van een creditzijde en die zijn wijsvinger het liefst richting eigen borst priemt, spant de kroon, maar vlak de anderen niet uit. Van spleetoog tot wodkadrinker tot yankee, allemaal een pot nat zeg ik als ijzige toeschouwer, die hen angstwekkend uitdijend rijen dik aan ziet komen.
Zelfs de Groenlanders die me met respect behandelen, omdat ik hun thuis ben, ontkomen misschien wel niet aan een keuze, terwijl ze op mijn titel hebzucht onpartijdig het zwijgen op zouden moeten leggen zonder de moorddadigheid van legers elders.

Maar voor alles ben ik vooral van mezelf.

Zie ook: https://www.apartefact.nl

Schrijver: Albert Goudberg, 20 januari 2026

othello2casema.nl

Biografie van deze schrijver

groenland klimaatverander

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 16