DE NIETSHEID VAN DUIDERS EN OPINIEMAKERS
Presentatrice Malou Petter stopte bij talkshow "nieuws van de dag" omdat het te weinig ging over nieuws en teveel over duiders en opiniemakers, zei ze gisteren bij Jinek.
Duiders en opiniemakers dus, zo heten ze. En niemand weet precies wanneer ze zijn verschenen. Opeens waren ze er. Zoals mollen in een strak aangeharkte tuin. Je zet ’s ochtends de radio aan en een stem zegt: “Wat hier onder zit, is natuurlijk iets heel anders.” Dat is een duider. Hij zegt nooit wat er is, alleen wat er achter zit. Meestal met een zucht.
Een opiniemaker is iets vrijers. Die hoeft niets te duiden, die mag gewoon boos zijn. Boos op de tijd, op de jeugd, op de elite, op mensen die precies hetzelfde vinden als hij maar net iets anders formuleren. De opiniemaker is te herkennen aan zinnen die beginnen met: “We moeten het hier toch eens over hebben.” Dat “we” is altijd een kleine groep die toevallig precies in zijn hoofd past.
Hoe word je duider? Niet door iets te weten, dat helpt nauwelijks. Je moet vooral ergens bij gezeten hebben. Liefst bij iets vaags: “het Binnenhof”, “Brussel”, of “een proces dat al langer speelt”. Als je ooit in de buurt van een beleidsnotitie hebt gestaan, kun je het al proberen. Je zegt dat iets “complex ligt”, dat er “meerdere lagen” zijn en dat “de timing interessant is”. Dat is voldoende om voor een jaar in talkshows te worden uitgenodigd.
Er is geen opleiding, maar wel een houding. Je zit iets achterover, je vouwt je handen, je kijkt alsof je net iets weet wat de presentator straks ook gaat ontdekken. Je spreekt in voorbehouden. Alles is “enerzijds” en “anderzijds”. Als iemand je later confronteert met een eerdere uitspraak, zeg je dat je toen “een ander momentum” voelde.
De opiniemaker heeft een kortere route. Die begint meestal met een Twitteraccount, tegenwoordig X genoemd, omdat het inmiddels ook echt iets dreigends heeft. Je roept iets, liefst kort en stellig. Je gebruikt uitroeptekens. Je bent verontwaardigd, maar op een beheerste manier. Alsof je boos bent over een leaseauto.
Na verloop van tijd word je gevraagd voor een column. Daarna voor een panel. Daarna voor een podcast. Op een gegeven moment ben je stem van het volk, terwijl het volk daar zelf nooit om heeft gevraagd. Je mag overal zitten zolang je maar zegt dat “het zo niet langer kan”. Maakt niet uit, wat.
Het mooie is: duiders en opiniemakers kunnen alles worden. Vandaag zijn ze expert op klimaat, morgen op geopolitiek, overmorgen op pedagogiek. Ze hoeven zich nergens op voor te bereiden, want ze hebben al een mening. En die past altijd, als een instructieboekje van een IKEA kast.
Ze zijn niet gekozen, niet benoemd en niet opgeleid, maar wel onmisbaar. Zonder hen zouden we gewoon naar het nieuws kijken en denken: oh, is dat zo?. En dat is natuurlijk geen optie in een land waar alles eerst nog even moet worden uitgelegd door gewone mensen die hun mening hardop uitspreken .Tot iemand er een stoel een microfoon en een factuur bij regelt. Dan wordt die gewone mens ineens een duider of opiniemaker..
gmail.comGeplaatst in de categorie: actualiteit
duiders
13
Geef je reactie op deze inzending: