BEWAREN
Column van Kees
Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden.
Je gooit ze nooit weg. Je denkt: misschien staat er ooit iets belangrijks in. Dat is nooit zo. Het belangrijkste dat je vindt, is een aanbieding voor "sorbo is uw hulp in huis."
Ik trok een doos open. Er kwam een geur uit die het midden hield tussen vocht en oude kattenpis. Bovenop lagen kranten van jaren geleden. Koppen over crises die inmiddels vervangen zijn door nieuwe crises. Alles wat toen dringend was, is nu oud papier. Dat is geruststellend en verontrustend tegelijk.
Tussen de folders vond ik een ansichtkaart.
Geen bijzondere kaart. Geen vergeeld kunstwerk. Gewoon een kaart die ik ooit heb gekocht en nooit heb verstuurd. Blijkbaar was ik ooit het type mens dat dacht: dit ga ik iemand sturen. Dat iemand moest kennelijk wachten tot ik tijd had. Die tijd is nooit gekomen.
Ik hield de kaart tegen het licht. Alsof er een geheime boodschap zichtbaar zou worden. Er stond niets op. Geen postzegel. Geen adres. Geen groet. Alleen mijn handschrift in potlood, half uitgegumd. Een begin van een zin. “Beste—”
Dat streepje achter “Beste” is misschien wel het eerlijkste wat ik ooit heb geschreven.
Ik probeerde me te herinneren voor wie hij bedoeld was. Een vriend? Een geliefde? Een kennis die ik destijds belangrijk genoeg vond voor 1 euro 25 aan karton? Ik kwam er niet uit. Sommige bedoelingen lossen vanzelf op. Net als mensen.
Even overwoog ik hem alsnog op te sturen. Gewoon willekeurig. Kijken wat er gebeurt als iemand na twintig jaar een kaart krijgt met alleen “Beste—” erop. Maar dat leek me ook weer een vorm van initiatief. En daar was deze middag niet voor bedoeld.
Ik legde de kaart terug in de doos. Tussen de reclame voor keukenapparatuur die al lang niet meer bestaat. Daar paste hij eigenlijk goed. Ook hij was een aankondiging van iets dat nooit is gebeurd.
Misschien is dat het mooie van zo’n stapel papier. Dat je tussen alle ruis een glimp opvangt van wie je ooit dacht te worden. Iemand die kaarten verstuurt. Iemand die na twintig jaar opruimt. Iemand die afrondt wat hij begint.
Daarna schuif je de doos weer dicht en zet je hem terug op dezelfde plek.
Voor het geval je er over twintig jaar nog eens naar wilt kijken.
18 februari 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
schuur
15
Geef je reactie op deze inzending: