Op RTL4 was de 3e uitzending van 'zo lang ik leef' een programma met vijf mensen, allemaal ziek. Een man heeft ALS, de overigen kanker, in elk geval ook vrouwen (net als ik dus) met borstkanker. Peter van de Vorst presenteert het en volgt de mensen, van wie er een paar (of eigenlijk allemaal) aan het einde van de behandeling zijn. Ik (nog) niet…

Vroeger was ik al een ontzettende dromer en supersensitief. De nare geluiden van met name auto's en scooters kwamen driedubbeldik binnen. Ik zeg niet dat ik er nu helemaal immuun voor ben, want die gevoeligheidsgraad sluimert natuurlijk nog steeds in mijn onbewuste/onderbewuste. Het beste gedij ik in de stilte en in het donker. Inderdaad, ik ben…

Dertien jaar geleden is het alweer toen we toch weer overstag gingen om een hondje aan te schaffen. De keus van de naam liet ik over aan Oma, die er Wiskie van maakte...een heerlijk beessie maar het begin in ons gezinnetje liep niet meteen van een leien dakje. Dag 1: Er was ons aangeraden om hem in een bench te doen voor de nacht en zo ging het…

1990 zal het zo'n beetje geweest zijn, ik was druk, altijd met twee banen, drie kinderen en een eega. Werkend in zowel de thuiszorg als 's avonds voor een schoonmaakbedrijf (waar ik het zo naar mijn zin had dat ik alleen al voor de lol ging werken) en een behoorlijk huishouden dat toch echt op rolletjes liep, ging ook bij mij de knop om. De knop…

Het schijnt zo te zijn dat meer dan een miljoen Nederlanders anti-depressiva slikken en dat dat aantal alleen maar toeneemt. Het gemak waarmee huisdokters deze pillen leveren, is ook erg groot, maar kan wel eens best terecht zijn, omdat de huidige maatschappij voor velen deprimerend en frustrerend kan zijn. En dat nog afgezien van de intern ontstane…

Op RTL4 was woensdagavond een ingrijpend televisieprogramma over vijf mensen die allen ongeneeslijk ziek zijn en "ten dode zijn opgeschreven": ze zijn allemaal stuk voor stuk dood-gewone (sinister in dit geval) mensen. Vier hebben kanker, een man heeft ALS, en alle vijf hebben ze één ding gemeen: ze sterven over niet al te lange tijd. Het is een…

Een weekje waren ze maar weg, een week = zeven dagen, zeven maal vierentwintig uur, maal de minuten en seconden = een soortement van eeuwigheid. Slaat nergens op natuurlijk maar zeven dagen is toch mooi, z e v e n dagen en die waren láng. Natuurlijk kregen we foto's binnen, berichtjes en zo voort, maar 500 kilometer is....juist ja 500 kilometer…

Vakantietijd en tja die moet tegenwoordig worden doorgebracht op vaak heel mooie prijzige locaties. Op het moment dat er wat foto's via de social media (waar ik ook bij hoor) voorbijkomen, denk ik ineens terug aan de vakanties van toen. Niet dat er nou zoveel sprake was van echt vakantie vieren, welnee...in mijn jeugd was je al blij dat je naar het…

Wat begon als een heel gewone zaterdag had een vervolg dat me nu, versleten en wel, op mijn gat laat zitten en nou weet ik best wel dat er goeie en minder goede dagen zijn, maar dit is duidelijk een mix van beide, een mens zou warempel van andere zaken uit zijn doen geraken. Eerst subtiel het bed uit en net zo subtiel de douche in, na koffie genuttigd…

2016 Koningsdag, de geschiedenis herhaalde zich vandaag. Daar waar ik zelf vroeger met een kraampje de spulletjes van de kids stond te verkopen (en zij het net zo hard weer uitgaven aan de andere kraampjes) stond vandaag mijn stoere dochter letterlijk in weer en wind met een vracht aan spullen. Om half zeven met twee dochters, 7 en 10 jaar, die dus…

1988-1989 was het, toen eega met een hernia plat moest liggen, geen sinecure voor een man maar ach: het kon en ging niet anders. Het leven ging gewoon door en zo gebeurde het dat er in huis het een en ander verkast moest worden. Nou was het nooit mijn sterkste kant om zware dingen te versjouwen, want: zodra er iets mis ging werkte dat op mijn slappe-lach-spieren…

Bij het monstrueuze hoofd van Multatuli is een zijstraatje, waar ik enkele weken in een artistiek huis geleefd heb. Het was een winkel, die bijzondere dozen verkocht en varkens met engelenvleugels. Er was een hond, met wie ik geregeld ging wandelen en de sfeer van Amsterdam opsnuiven. Het huis was smal en had een ronddraaitrap. Op het toilet stonden…

37. Van kleins af aan had ik het gevoel dat ik onzichtbaar was. Ook later toen ik modellenwerk ging doen of wel eens als rondemiss bij een wielerwedstrijd een bloemetje overhandigde, had ik niet het gevoel dat ik het was die daar stond of liep. Het waren verschijningsvormen van mij in de openbaarheid die niets met mijzelf te maken hadden. Ik…

Tijdens mijn verblijf van anderhalf jaar in een therapeutisch centrum in het psychiatrisch ziekenhuis 'Zon en Schild' sliep ik met Hans op één kamer. Hans had een ruige baard en hij was militair geweest, waardoor ik een beetje het gevoel kreeg, dat ik alsnog mijn militaire dienstplicht mocht vervullen. In feite was ik na mijn mislukte kloosterbestaan…

Wat begon als een onschuldig lijkend griepje bleek na maanden toch geen simpel griepje te zijn, nee het was erg, erger dan iedereen had verwacht. En zo kreeg ze te horen dat de kanker al in vergevorderd stadium was. Niks meer aan te doen zei de arts. Niks meer aan te doen? Een verkoudheidje, een griepje, een kuurtje dat niet aansloeg en dan dit…

Ik herinner me Fré, een lange, magere man, die zijn vaste kamer had in het therapeutische centrum op de psychiatrische kliniek 'Zon en Schild' bij Amersfoort, waar ik anderhalf jaar vertoefde. Hij liep altijd paniekerig door de gangen, met zijn hoofd op zijn voorhoofd. Ik vertelde hem, dat de vrienden van de schrijver/psychiater Frederik van Eeden hem…

Ik was eigenlijk gestopt met schrijven voor Nederlands.nl, maar ik heb een herinnering aan Wim Brands die onlangs zelfmoord heeft gepleegd die ik graag met jullie wil delen. Het was in het jaar 2000 als ik mij het goed herinner. Ik was in Amsterdam lid van het Diep Water Collectief, een collectief voor kunstenaars met een psychiatrische handicap.…

Een korte toespraak over mijn vader Pieter Messie (27 oktober1923 - 10 maart 2016), die ik bij zijn uitvaartdienst, crematie, gehouden heb naast de preek van onze dominee: Mijn vader en moeder leerden elkaar kennen in Zwitserland, toen Nederlandse studenten daar een rondreis maakten. In 1949 trouwden ze en kreeg vader als dominee zijn eerste gemeente…

Ik denk dat Drs. P de eerste was. Hem zag ik in de schouwburg annex bioscoop in Heerenveen. Achter de piano en wilde liedjes zingend. Sigaar rokend en whisky drinkend. Op de Havo-afdeling van de Pabo daar zag ik medeschoolkrantdichters, wat natuurlijk ook meetelt. Rond mijn negentiende zag ik Ida Gerhardt op een afstand bij het Lioba-klooster in…

Haar dagen zijn geteld, niet expliciet van ' morgen is het gedaan' haar dagen op aarde zijn geteld, het monster sloeg weer toe. Eerst dacht ze aan een verkoudheid, die maar niet verdween. Toen aan een griep die maar aanhield. Toch maar eens naar een dokter, die liet bloedprikken, en dan: komt het monster tevoorschijn. Het monster met een naam, de…