Brahms Intermezzo op. 118 nr. 2
https://youtu.be/GGRlrkxJExQ?si=iJLA6u9g-AKHtAcj
Kuierend over een lommerrijk pad met zonlicht spelend over de bladeren, nadrukkelijk niets aan de hand, doet het scharnier van één magische noot de stemming van dit stuk kantelen waardoor je van het met het roze van een Bloeiende Perzikboom doorspekte blauw van de hemel ondersteboven in een stralende Sterrennacht belandt.
Als pianist kun je je nog zo vergalopperen in de omringende noten en met misslagen de toehoorders kwellen, maar wanneer je je vingertop na die ene aangehouden tel met de goede dynamiek van de toets laat glijden, valt alles alsnog in de plooi en word je gerehabiliteerd.
Vervolgens laat de componist je vanuit de beginopstelling een vergelijkbare weg volgen, alleen dit keer met een minder nadrukkelijke noot als toegang tot de Sterrenhemel, maar des te intenser vervolg. Traan gegarandeerd.
Met de onbekommerde wandeling van het begin luidt Brahms het stuk uit.
Je hebt geen radiogolven nodig om de uitersten van het universum af te tasten.
... Ik was in Baden-Baden in het woonhuis van Brahms en in Wenen in een woning van Joseph Haydn waar in een kamer een dirigentenlessenaar stond die in gebruik zou zijn geweest van Brahms; uiteraard even mijn elleboog op gelegd;-) ...
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 3 februari 2026
Geplaatst in de categorie: muziek

Geef je reactie op deze inzending: