Flavius en vergiffenis.

Rond 2007 kreeg ik een boek dat ongeveer vijf kilo weegt van een Joods Messiaans echtpaar. Dit boek stond in mijn boekenkast tot aan mijn herstel van narcistisch leed. Flavius Josephus. De titel van zijn boek luidt: 'De Oude Geschiedenis van de Joden.'

Hierin worden de oorspronkelijke bijbelse verhalen herschreven op filosofische wijze waardoor de meningen, de beweegredenen en hoog sensitieve gevoelens van de personages meer naar voren komen dan in de bijbel.

In het verhaal van Jozef lees ik bijvoorbeeld waaróm Jozef zijn mond houdt nadat hij is verkocht door zijn jaloerse broers die hem aanvankelijk wilden vermoorden. Jozef vindt dat het toch niet zal helpen om zich te verdedigen. Dat is ook het advies voor slachtoffers van narcisme. Verdedig je niet want het helpt niets. Integendeel, het wordt alleen maar erger.

Jozef oordeelt naar waarheid dat zijn broers zondig zijn. Dit oordeel mogen de slachtoffers van een narcistische - vooral vrouwelijke - ouder niet vellen. Met name in de christelijke kringen moet je altijd 'in de liefde' blijven, vooral als het je familie is. Zulk please-gedrag kent Jozef niet. Hij vertoont geen scrupules ten opzichte van zijn broers en vertrouwt geheel op zijn God, want ook je eigen bloedverwanten kunnen hartstikke fout zitten.

Op dit punt verdwalen veel slachtoffers zoals ik in de mist van een onterecht schuldgevoel. In deze maatschappij is - vreemd genoeg - het kind verantwoordelijk voor de liefde binnen het gezin als de ouders slecht zijn.
'Ik ben helemaal niet lief', dacht ik dan wanhopig. In de war, omdat mijn narcist dan gelijk zou krijgen dat ik, schuldig aan de familie ruzies een slecht mens ben. Dat herhaalde mijn narcistische moeder steeds weer, zodat ik in voortdurende angst was om ontmaskerd te worden.

Ik ben niet opgevoed door een moeder die mij liefheeft, zoals Jozef. Ik ben afgericht met haat. Mijn gesnik naar de waarheid haalde niets uit.

'De waarheid is hard', zei een voorganger boos, 'jij bent krom opgevoed, dus jij denkt krom.'

De broers moeten eerst boeten voor wat ze hun broer en hun arme vader die zijn zoon mist, aan hebben gedaan, want Jozef stelt ze een flinke tijd op de proef. De broers weten dat ze hun jongere broer hebben overmand. Nu worden ze op hun beurt overmand met spijt. Dat is het sein dat de broers geen narcisten zijn.

Maar Jozef doet eerst een grondige test om te kunnen zien of zijn broers vrij zijn van kwaadaardigheid. Tegenwoordig gebeurt dit niet meer. Men neemt aan dat familie betrouwbaar is. Bovendien kun je toch niet met wantrouwen door het leven gaan!
Jozef wel, hij heeft een gezond wantrouwen. En als hij tenslotte niets vindt, komen de tranen. Alles wordt vergeven. Omdat het nu allen goed gaat, kan het ook worden vergeten wat betreft Jozef.

Helaas hebben de broers last van hun geweten en een trauma. Uit eigen ervaring weten ze hoe slecht ze kunnen worden. Ze moeten opnieuw leren vertrouwen op zichzelf, op God en hun broer Jozef.

Vergeving geef je niet voor jezelf, zoals veel christenen beweren, maar voor een hersteld contact met elkaar. Daar hoort een onderzoek bij, berouw, boete, vergeving en herstel van fouten. En dan komt er een oprecht happy end.

Want vergeving maakt dat dader en slachtoffer samen door één deur kunnen. Wil de narcist geen vergeving omdat hij vindt dat hij een goed mens is - zo is het meestal gesteld met narcisten - dan laat je hem los in plaats van het slachtoffer te dwingen de schuld van de narcist te dragen en desnoods maar twee deuren te nemen, omdat het hart van het slachtoffer verhard zou zijn.

God, hoe is in hemelsnaam dit kromme denken ontstaan bij christenen die zeggen dat ze 'in de liefde' zijn opgevoed!

narcisme bijbel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7