start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (105)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (20)
filosofie (116)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (13)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1135)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (34)
literatuur (499)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (23)
moraal (19)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (58)
rampen (7)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (79)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (19)
vrouwen (11)
welzijn (13)
wereld (25)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (33)

tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 3257):

Wie heeft jou het zwijgen opgelegd?

(voor Sadegh Hedayat (1903 - 1951))

Je bent geboren op 17 februari 1903 in Teheran, de hoofdstad van Iran. Je bent geboren in een noord-Iraans, aristocratisch gezin. Jouw overgrootvader Reza-Qoli Khan Hedayat was een alom gerespecteerd schrijver en hij werkte voor de overheid, net als andere familieleden. Je ging naar de Franse, roomse school Collège Saint-Louis en van 1914 tot 1916 studeerde je aan de Dar ol-Fonoon. In 1925 was je één van een uitverkoren groep studenten en ging je naar Europa om jouw studies voort te zetten. Aanvankelijk studeerde je bouwkunde in België, waar je na een jaar mee stopte om in Frankrijk architectuur te gaan studeren. Je stopte al gauw met de architectuurkunde om vervolgens tandheelkunde te bestuderen. In die tijd kreeg je een liefdesrelatie met de Parisienne Thérèse.

In 1927 probeerde je zelfdoding te plegen door jezelf in de rivier de Marne te gooien, maar je werd door enkele vissers gered. Na vier studiejaren in Frankrijk kapte je met jouw studie en ging je in de zomer van 1930 zonder diploma naar Iran terug. In Iran had je diverse banen voor korte tijden. Jouw verdere leven wijdde je aan het bestuderen van de westerse literatuur en je maakte kennis met de Iraanse geschiedenis en folklore. Je werd vooral beïnvloed door de boekwerken van Rainer Maria Rilke, Edgar Allen Poe, Franz Kafka, Anton Tsjechov en Guy de Maupassant.

Tijdens jouw korte, literaire carrière publiceerde je een groot aantal korte verhalen en novellen, twee historische drama's, een toneelstuk, een reisverslag en een verzameling satirische parodieën en sketches. Je schreef ook literaire kritiek, studies van Perzische folklore en vele vertalingen van Middel-Perzische en Franse teksten. Door jou is de Perzische taal en literatuur opgenomen in de internationale, hedendaagse schrijfwereld. Jij was absoluut de meest moderne schrijver van Iran. Toch was moderniteit voor jou niet een kwestie van wetenschappelijke rationaliteit of het correct imiteren van Europese waarden.

In jouw latere jaren, toen je de socio-politieke problemen van jouw tijd ontdekte, begon je de twee voornaamste oorzaken van de achteruitgang van Iran aan te vallen, namelijk de monarchie en de geestelijkheid. Volgens jou waren deze twee antikrachten de oorzaak van de doof- en blindheid van Iran. Je voelde jezelf vervreemd van alle mensen om jou heen, met name van jouw eigen leeftijdsgenoten, wat resulteerde in jouw laatste boekwerk 'De boodschap van Kafka', vol melancholie en wanhoop en het beklemmende gevoel ten dode opgeschreven te zijn, wat alleen door gediscrimineerden en onderdrukten kon worden aangevoeld.

In 1936 en 1937 verbleef je in India, o.a. in een herenhuis in Bombay, waar je jouw meest succesvolle roman 'De Blinde Uil' voltooide, waaraan je in het begin van de dertiger jaren in Parijs was begonnen. Deze roman werd o.a. door Henry Miller, André Breton en Menno Wigman volop geprezen. Het is dan ook één van de meest belangrijke, literaire boekwerken in de Perzische taal. Politieke islamieten in Iran en Europa hebben jou bevrijdende schrijfwerk op stupide wijze dwaas geprobeerd te onderdrukken, o.a. via radicale censuur en publicatieverbod.

Eind jaren vijftig ging je naar Parijs terug. Op 9 april 1951 woonde je in een klein appartement aan de Rue Championnet 37, waar je die dag door vergassing zelfdoding hebt gepleegd. Je had alle gaten in de ramen en de deur gevuld met katoen, zodat jouw zelfdoding niemand zou belasten. Het geld voor jouw doodskleed en begrafenis, 100.000 franc, had je in een duidelijk zichtbare tas gestopt. Je werd 48 jaar en je bent in Cimetière du Père-Lachaise begraven.

Illustratie: Sadegh Hedayat

Schrijver: Joanan Rutgers, 18-02-2018



Geplaatst in de categorie: idool

Deze inzending is 45 keer bekeken

3/5 sterren met 4 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)