Antiek moderne kerk
Er is een nieuwe paus verkozen: Leo XIV. Een vrij jonge sacrale CEO van 69 jaar. Iemand dus die in een ander beroep al een paar jaar met pensioen zou zijn. En het is geen flexi-job. Zoals het al eeuwen het geval is, is alweer een witte oude man verkozen door een schare oude, witte mannen. Dat voor een instituut dat wereldwijd honderden miljoenen volgelingen heeft van alle leeftijden, kleuren, sexes en gezindten. De kerk is een lgbtq+-verzameling avant la lettre. Ongeveer de helft van die massa gelovigen zijn vrouwen. En die vrouwen krijgen van mannen in vrouwelijk aandoende kledij onverbloemd te horen dat ze niet dezelfde rechten hebben als de mannen. Ze mogen geen priesteres worden en ze mogen niet met een priester trouwen. De stoere God van het oude testament zou daar wellicht geen graten in zien. De empatische, inclusieve zoon van God zou voor zo veel onverbloemd seksisme moeilijk zalvend barmhartig kunnen zijn.
Zijn er kleine of grote bedrijven of maatschappelijke instellingen die anno 2026 nog met zo veel onbeschoft obligate vrouwonvriendelijkheid zouden wegkomen? Het negeren van de substantiële waarde en invloed van vrouwen in de gehele geschiedenis van de katholieke kerk overal ter wereld, is hallucinant ongeloofwaardig voor een instituut dat menslievendheid durft te prediken. Voor een instituut dat vertelt dat Jezus ooit mens is geworden. Toch is die hedendaags vrouwonvriendelijkheid nog altijd bittere realiteit in de rooms-katholieke, westerse kerk. Je zou bijna vergeten dat Iedere mens die ooit ter wereld kwam en komt, door een vrouw is gedragen en gebaard. Ook die stoet katholieke kaderleden die regelmatig in uniseks jurken en patriarchale mijters hun belangrijke rituelen kleurrijk willen vormgeven.
Het zijn sinds het begin van de ontwikkeling van de menselijke soort, nog altijd vrouwen die de grootste rol spelen in het ontwikkelen van een bevruchte eicel tot pasgeboren baby. En ook in de opvoeding tot volwassen individu nemen zij het meeste hooi op de vork. In een gezin met 2 kinderen is de opvoeding van die kinderen een bijkomende voltijdse job. Het zijn grotendeels de moeders die het leeuwinnendeel van dat werk doen, zonder daar een loon voor te krijgen. Niet iedere vrouw is even geschikt voor de moederrol, zoals niet iedere man voor de vaderrol deugt. Maar ook in de opvang van verwaarloosde kinderen spelen vrouwen cruciale rollen. Om maar te zeggen dat de maatschappelijke rol van vrouwen letterlijk en figuurlijk levensbelangrijk is. Als de Kerk dat niet kan honoreren, blijft ze stijf onverzettelijk haar eigen seculiere wereldvreemdheid illustreren.
Het opleggen van het celibaat is nog een voorbeeld van het ontkennen van een maatschappelijke realiteit. Het trouwen van priesters is altijd tegengewerkt omdat dat het bezit van de kerk zou versnipperen. Maar dat heeft de geloofwaardigheid van de kerk natuurlijk niet bevorderd. Een instituut dat wil claimen voor iedereen op te komen, komt niet weg met te veel egoïstische aandacht voor de eigen materiële welstand.
Jezus belichaamde toch dat de kerk er van, voor en met iedereen zou moeten zijn. Dat macht niet op goddelijke maar op menselijke maat floreert. Een inclusieve gemeenschap, een huis waar de spirituele behoeften van iedereen erkend worden.
Je hoeft zelf geen praktiserend gelovige te zijn om te constateren dat mensen op vele manieren behoefte hebben aan zingeving. En ook een massa gelovigen zal beamen dat iedereen het recht heeft op zijn eigen individuele manier die zingeving vorm te geven. Machthebbers zullen altijd tot de orde worden geroepen als ze zich boven de massa verheffen en niet leven zoals ze dat van anderen wel verwachten en eisen. Dat is een constante in de wereldlijke en kerkelijke machtsinstanties. Kerkelijke instanties hebben in het verleden dikwijls machtsmisbruik getoond. Als een organisatie almaar grootschaliger kan worden door een massale populariteit, ligt massaal machtsmisbruik natuurlijk constant op de loer.
Leiders verwerven geloofwaardigheid als ze met hun bestuurlijke capaciteiten de belangen behartigen van massa's anderen met minder macht. Ook al kan het altijd beter, alle maatschappelijke domeinen behalve de katholieke kerk, zijn op dat gebied toch al behoorlijk geëvolueerd. Als de kerk nog een rol van betekenis wil spelen, zal ze voor eens en voor altijd officieel moeten onderkennen dat alle mensen dezelfde rechten en plichten hebben. Hugo Claus zei ooit dat de kerk niet op een rots maar op caoutchouc gebouwd is. Hij bedoelde daar haar opportunistische omgang mee met de wereldse machthebbers. Als een gigantisch geestelijk verscheiden, menselijk complex rubberen bouwwerk wordt een moderne kerk tot soepelheid gedwongen door diegenen die haar de geest geven: alle stakeholders die voortdurend op een eigentijdse manier zin zoeken in het warrige leven. Dat reikt veel verder dan in stenen tafels gebeitelde dogma's bewieroken. Als er honderden miljoenen katholieken zijn, is er een massa mensen die hun geloof op een moderne manier koesteren. Een kerk wordt enkel duurzaam gebouwd met mensenhanden, niet met verwerende stenen. Een kruis reikt niet alleen verticaal, het nodigt ook horizontaal.
John Steinbeck zei: "Het menselijk welzijn is de eerste en de laatste overheidsopdracht." Politiek kan dus een middel zijn tot deugddoende volksverheffing. Menselijk welzijn behartigen zou ook de eerste en laatste opdracht moeten zijn van de Katholieke kerk. Dat ze beginnen met het celibaat af te schaffen en ook vrouwen toelaten tot alle machtsposities van mannen.
Amen
16 mei 2025
scarlet.beGeplaatst in de categorie: discriminatie
katholieke kerk
1.155
Geef je reactie op deze inzending: