Armageddon der dieren
De keizerspinguïn was hiervoor nog bestempeld als 'bijna bedreigd'. Dat de diersoort nu officieel bedreigd is, komt door de grote krimp van de soort. Satellietbeelden laten zien dat tussen 2009 en 2018 het aantal pinguïns met ongeveer 10 procent is afgenomen. Dat komt neer op ruim 20.000 pinguïns. Het IUCN stelt dat het aantal keizerspinguïns tegen 2080 zal zijn gehalveerd.
De zuidelijke zeeolifant was eerder niet bedreigd, maar krijgt nu de status 'kwetsbaar'. Door vogelgriep zijn in sommige kolonies meer dan 90 procent van de dieren overleden. Wetenschappers vrezen dat klimaatverandering zal leiden tot meer ziektes in de poolgebieden.
Door smelting van de ijskap van Antarctica raken schotsen los waarop een complete pinguïnpopulatie afdrijft met als gevolg dat het donskleed van de kuikens nat wordt en ze van longontsteking sterven.
Voeg daarbij de vogelgriep waardoor de zeekoeien getroffen worden en we hebben twee onheilen bij de hand die wij in de wereld gebracht hebben en waarvan de dieren het slachtoffer zijn
Als we ons eigen Armageddon al niet voortbrengen (zie gedicht `De laatste dag') dan toch zeker dat van de dieren. Ik vind dat een grof schandaal.
VOGELGRIEP
Dit tableau vivant
wordt als ons meesterwerk gezien;
een lomp verwekte virusvariant
smoort miljoenen in de kiem.
In een Chinese megastal
greep het zijn kansen
en vloog businessclass
in weldoorvoede ganzen.
Door die eigentijdse hub
weet het pijlsnel te verkassen,
de vogelclub waarin het woont,
achterlatend als karkassen.
Met koude onbekend,
talmde het nog even
maar op het witte continent
blijkt een vogelleven
inmiddels ook van korte duur;
eendrachtig maken pinguïns
foute sneeuwengelen
in hun laatste uur.
Het zou ons moeten splijten,
uit onze ogen moeten spreken,
dat we het onszelf verwijten,
opdat de beelden niet verbleken
en het niet als stille ramp
in de blinde hoek gebeurt,
omdat om mensenleed nu eenmaal altijd
net dat beetje extra wordt getreurd.
DE LAATSTE DAG
Mensen waren uitslag,
sjacherende zakken vocht
gehuld in portefeuillevacht.
Niemand die nog dieper zocht.
Zwaarwegend de balansen,
derivaten, koersen, aandelen,
gedroomde financiële kansen;
de natuur kon niet meer helen.
God was de lol vergeten
die het maken van de aarde gaf,
had hen het liefst eraf gesmeten
en keerde zich vol walging af.
Water hield op met stromen,
land viel ter plekke droog.
Geen vis wist te ontkomen,
de diepzee kwam omhoog.
Het woud ademde niet meer,
vuur raasde door haar longen.
As en sintels sloegen neer,
niets was de dans ontsprongen.
De aarde trachtte uit te braken,
maar opgegeven magma bleef
voor in haar slokdarm haken
waar het op dode meren dreef.
Het licht verflauwt
achter het regengordijn.
Niemand die om ons rouwt
als wij er niet meer zijn.
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 10 april 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: natuur
antarctica klimaatverande
14
Geef je reactie op deze inzending: