Inloggen
voeg je beschouwing toe

Beschouwingen

De onontwarbare kluwen van een levensgevaarlijke kleefpastamoeder

(voor Chantal Anne Akerman (1950 - 2015))

Jij bent geboren op 6 juni 1950 in Brussel, in een Joods-Pools gezin van Holocaust-overlevenden. Jouw vader was Alexis Akerman, die in de oorlog onderdook, en jouw moeder was Natalia (Nelly), die Auschwitz overleefde. Jouw jongere zus is Sylviane Akerman. Jouw grootouders zijn in Auschwitz vermoord. Jouw oma schilderde vrouwen, die naar de kijker kijken. Van jongs af aan was jij zeer gehecht aan jouw moeder. Deze band en het familiaire oorlogsverleden speelden een grote rol in jouw filmwerk. Op jouw 15-de zag jij 'Pierrot le fou' van Jean-Luc Godard en besloot jij filmmaakster te worden en uit het kleinburgerlijke leven te ontsnappen. Op jouw 18-de ging jij naar de filmschool INSAS in Brussel. In 1968 toonde jij, gestimuleerd door André Delvaux, jouw eerste film 'Saute ma ville' (12 minuten en 30 seconden) aan de schrijver/filmmaker Eric de Kuyper, die deze film in zijn BRT-programma 'De Andere Film' uitzond. De hele film is in de keuken van jouw moeder opgenomen en de hoofdpersoon pleegt zelfdoding via een gasexplosie.

Van het salaris voor 'Saute ma ville' verhuisde jij in 1971 naar New York. Daar bekeek jij experimentele films en in de cinema van Jonas Mekas bekeek jij films van Michael Snow, Andy Warhol en andere avant-gardisten. In 1972 maakte jij jouw eerste, lange film 'Hôtel Monterey', over de paria's in dit goedkope hotel in Lower Manhattan. In 1973 ging jij naar België terug. In 1974 maakte je de dramafilm 'Je, Tu, Il, Elle', waarin jij de hoofdrol speelt. Je werkte samen met de filmregisseuse/cameravrouw Babette Mangolte, met wie in 1975 'Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles' en in 1977 'News from Home' maakte. De dramafilm 'Jeanne Dielman' (201 minuten) was jouw belangrijkste film en maakte jou direct wereldberoemd.

De jonge weduwe Jeanne woont met haar zoon Sylvain in een flat op de Handelskaai in Brussel en zij is prostituee. Haar leven is routineus en saai. Wanneer Sylvain op school zit, doet Jeanne het huishouden en ontvangt zij klanten. De kleinste veranderingen vindt zij beangstigend. De film volgt haar drie dagen detaillistisch. Op de derde dag krijgt zij een orgasme bij een klant en steekt zij hem dood met een schaar. Jeanne wordt door Delphine Claire Belriane Seyrig gespeeld, die op 15 oktober 1990 door longkanker overleed. Zij werd 58 jaar en zij is in de Cimetière du Montparnasse begraven. Jan Decorte (1950, Wilrijk) speelt Sylvain. Jan is getrouwd met de actrice Sigrid Vinks en met een eerdere vrouw kreeg hij een dochter. Hij had drugsproblemen en hij deed pogingen tot zelfdoding. Hij had zware depressies en hij was in behandeling in het Psychiatrisch Centrum Sint-Alexius te Grimbergen. Zijn vader was lid van de Vlaamse SS, alcoholist en gewelddadig.

In 'News from Home' las jij voor uit brieven van jouw moeder. In 1978 verscheen 'Les Rendez-vous d'Anna', met Aurore Clément als de filmmaakster Anna Silver en met Massari (Anna Maria). Jan Decorte speelde ook in jouw dramafilm 'Toute une nuit', net als Jan Decleir en Ingrid De Vos. In de filmkomedie 'Golden Eighties' speelt Delphine Seyrig de hoofdrol naast o.a. de zangeres Lio, bekend van haar hitsingle 'Amoureux solitaires'. De dramafilm 'Histoires d'Amérique' is een zoektocht naar de Joodse identiteit en in de dramafilm 'Nuit et Jour' speelt Guilaine Londez (1965, Parijs) de hoofdrol. In de komedie 'Un divan à New York' speelt Juliette Binoche de hoofdrol naast Bérénice Bejo. In de komedie 'Demain on déménage' speelt Sylvia Testud de hoofdrol. Jouw vaste monteuse was Claire Atherton, met wie jij in 1986 aan 'Letters Home' begon te werken, gebaseerd op brieven van Sylvia Plath. Claire werkte tot jouw laatste film 'No Home Movie' uit 2015, over de laatste tijd van jouw stervende moeder Nelly, voor wie jij zorgde en communiceerde. Met opnieuw veel keukenbeelden en gesprekken. Vanaf de jaren 90 was jij vooral actief als beeldend kunstenares en maakte jij video-installaties, jouw laatste video-installatie 'Now' uit 2015 stond op de Biënnale van Venetië.

In 2011 verscheen de dramafilm 'La Folie Almayer', gebaseerd op de roman 'Almayer's Folly' van Joseph Conrad. Jij leed aan een manische depressie, met op jouw 34-ste jouw eerste inzinking. Jij leed door de Holocaust en door het zwijgen van jouw moeder daarover. Jouw moeder verborg haar innerlijke verwoestingen, ze verzweeg haar trauma's. 'Ik heb zelfs problemen met bestaan!', zei je. Je was levenslang bevriend met de producer Marilyn Watelet. In 2013 vloog je naar Brussel om voor jouw moeder te zorgen. Daarbij schreef je het boek 'Ma mère rit', over jouw kindertijd en de ontsnapping van jouw moeder uit Auschwitz. Jouw oma was 35 jaar, toen zij werd gedeporteerd. Zij was een hele mooie vrouw, lang, goed gebouwd en zeer elegant. Jij had een symbiotische relatie met jouw moeder en jouw moeder heeft jou van de buitenwereld afgeschermd, wat verstikkend werkte. Je zei: 'Ze liet mij nooit los. In zekere zin behoorde mijn leven haar toe.'. Dat heet narcistische bezetting. Jij was ook filmprofessor aan het City College of New York.

Toen jouw moeder in de herfst van 2014 overleed, kreeg jij veel mentale inzinkingen en leed jij aan een ernstige depressie. 'No Home Movie' werd tijdens een persvertoning op het Locarno Film Festival uitgejouwd. Jij was emotioneel uitgeput en jij nam de kritiek bijzonder hard op. Jij werd in een psychiatrisch ziekenhuis in Parijs opgenomen, waar jij op 26 september 2015 werd ontslagen. Op 5 oktober 2015 pleegde jij zelfdoding in jouw woning in Parijs. Jij werd 65 jaar en jij bent in de Cimetière du Père Lachaise begraven.

Schrijver: Joanan Rutgers
26 aug. 2021


Geplaatst in de categorie: idool

3,0 met 1 stemmen 40



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Ralameimaar
Datum:
27 aug. 2021
Ongelofelijk, zoveel beschouwingen Joanan en zoveel lees en uitpluiswerk heb je gedaan!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)