Kartonnen dozen Zij aan zij, de beelden van jou en mij in een doos gestopt, op een plank gezet aan mijn muur en ik weet niet meer hoeveel uur ik heb staan staren... denken aan jou zorgt voor liefde en pijn jarenlang heb ik de jouwe willen zijn dat was ook even je was mijn leven maar... bij jou was het voorbij je hield niet meer van mij…

Een kraai bij Siena Hoe een kraai vliegt over de heuvels bij Siena: een verkreukelde zwarte lap boven het koperen landschap. Werkt zich rot, denk je van onderaf, met die averechtse vleugels. Door de kijker zijn slimme snavel, zijn eigenwijs hoofd: hij lapt het toch maar. Niet de begaafde vlechtwerken boven de stad van de zwaluwen - hij…

Opstanding Vanmorgen stond ik op en - het was niet te beschrijven - Het leek alsof er iemand in mijzelf was opgestaan Het kietelde en borrelde - nee, zonder overdrijven - Pas voor de spiegel zijn mijn ogen wijd open gegaan Wat ik altijd dacht te voelen, spreidde zich tentoon Ik ben Jezus Christus - in hoogst eigen persoon Nu snap ik pas de…

Ariadne, de draden van de nacht In deze ene nacht dromen de vrouwen van verraad, geven zich over aan de daad die lang geleden verten openlaat en sluit. Ze spinnen de dunne draad die dichters en ontrouwe minnaars horen in hun slaap, een ijl gefluit dat door de bomen gaat. De vrouwen staan tastend in het donker op, struikelen over sokken…

Opgestaan, plaats vergaan op een nacht stond ik op uit de doden, ik was de enige kandidaat naar het scheen, de anderen gaven niet thuis, die bleven liever liggen, voor alle zekerheid, je-kan- niet-weten, keek ik nog eens indringend om me heen, maar nee, ook in tweede instantie maakte niemand aanstalten mijn voorbeeld te volgen, zelf iemand wekken…

(Het Onbekende Rusland) Morgenland: de verwondering over het exotische Het was een hele mooie dag op de grens van winter en voorjaar. Zo'n dag die het echt verdient, geleefd te worden. Een dag zonder schaduwranden, maar mét juist de precisie van de zon die gericht met waarde twee seizoenen op een perfecte wijze volmaakt illustreerde: de laatste…

Mummelende oudjes die uren achtereen in een poepluier moeten liggen, bewoners die blikvoer krijgen voorgeschoteld, oude vrouwtjes die tegen hun wil op een stoel worden vastgebonden – de lijst met horrorverhalen over verpleeghuizen is schier eindeloos. De nood in deze sector heeft inmiddels zo’n amplitude bereikt dat sociale wetenschappers en journalisten…

Tekenzolder De Waag, Haarlem Hij is van de halve cirkel het midden. Zet je de spies van een passer precies in zijn navel en draai je dan langzaam de wijdste boog lijntrekkers, schetsers, zit zij waar het potlood treiterig hapert. Wat ze droomt krijgt ze niet op papier; omtrek blijft hij, kijkt weg van de kijkers, hand zwierig achter het hoofd…

Nu ik jou alleen nog een gezicht kan dichten zal ik graven naar de diepste ogen van die zachte bruine met stipjes die oplichten als de aarde kleurt ik zal de warmste lippen voor je kopen van die papaverrode die als vuurstenen vonken, week worden als ze de liefde proeven ik zal de traagste glimlach voor je toveren een die niet schatert…

If you can’t control your mind Don’t try Instead work on this: Ask the higher power to change your mind for you All you need to do is to have faith in the higher power And if you can’t muster faith in the higher power Then ask the higher power to help you with that too Als je gedachten niet onder controle kunt houden Probeer het niet Werk…

Menselijke waarden. Frans A. Viola, de schrijver van het boekje ‘Onder wiens gezag?’, vergelijkt de overheid uit de Openbaringen van Johannes met de huidige overheid en rekent af met de christelijke hiërarchie. Want onze G’d promoot wederkerigheid in plaats van rangen en standen. Hij was faliekant tegen heersers, want over de menselijke koning die…

ijzerbijt toen ik nog een vader met een vangnet had, en ik de vlinder die amper sprak, hielp hij mij overgeven als ik misselijk was en het niet verdroeg te moeten braken nu ben ik omgekeerd mijn maag is leeg en ik proef ijzer in mijn mond alsof mijn vader op mijn tong gebeten heeft en hij verzet pleegt tegen het bloed dat ik in mijn vleugels…

Staartbeen Deze tentoonstelling behoort al tot het verleden, de vlucht naar voren is een startblok aan het been - de hypotheek van Adam en Eva doorbelast met leenrecht. Kerosine geeft de walm van duizend doden op een druppel prehistorisch bloed. De brug staat open een afgevuld tankschip deint op een junkie springt over 'Het zijn er vier…

Hamburgerbrug De dame die nu naar het water daalt. De heer die maar een klein stuk van de boekenzaak van Hinderickx en Winderickx verwijderd is. Zij dragen allebei vannacht geen hoed. Hoe zal het groeten gaan? Jij, die straks vanaf het Wed een omweg neemt, hebt geen idee. Net als ikzelf, het hoofd in deze etalageruit. Het water houdt zijn…

Steeds minder We zijn nog jong, lachen we onderling, de tijd zal het wel leren, maar onze lach verwordt tot grimas, eerder een bezweren dan een bevrijding, steeds vaker zien we de mooie meisjes van toen terug als vrouwen die het grijzen noodgedwongen tot sieraad zijn gaan maken, we doen alsof ons dat niet deert, zij ons ook niet zien met…

Broeders van liefde Probeer het eens. Je neemt een kind op schoot zo'n ding dat nog doorschijnend is en broos liefst blind of doof. Geslachtloos bijna. Het zit daar maar, een zuiglam voor het oog. Pak nu het hoofdje. Leid het zacht omlaag tot aan de uitgang onzer naastenliefde. Schuif het, prop het erdoor desnoods, niet bang zijn. Vandaag…

Meisje en paard, 1932 Nietsontziend vernietigend zal het om zich heen willen trappen, alles wat het voor de hoeven vindt versplinteren en vertreden - laat het komen, denkt ze, laat het komen. In haar ongerepte handen zal het zijn laaiende voorpoten vleien, zijn teugelloze kracht zal overstromen in haar. Al klokt haar nog een boezelaar…

Tot mijn pik Het wordt wat koud. De dagen zijn van glas, gewapend glas en Seroxat. Zocht ik een woord voor alles waar geen woord voor is, ik geef het op. Je bent een zak, een zak ben je dat je ook nu weer dicht. En jij, mijn pik, wat hebben we vandaag verricht? Ik wil geen weemoed die niks kost, kom op, je slaapt al dagen in mijn broek,…

Zeegezicht Op de palm van jouw hand, in dat landschap van gevormde levenslijnen, niet groter dan een flinke waterdruppel - terwijl zonsondergang de hele hemel boven de eindstreep van het eiland ginds in Turner-kleuren zet - die babykrab, voorzichtig van tussen de basaltblokken geraapt, z'n onderkomen waar hij wachtte op de vloed. Nog kleiner…

Keerpunt Alleen en alles afgesloten. School voorbij, vriendin de hort op, hart op slot: gedichten vol. Toen moest ik mee naar Ameland. We zijn nog bijna doodgevroren op het strand. Een zware dag. We rolden in ons stapelbed. Ik wist dat jij beneden lag. Plots gaf het donker me een hand die zei: ik vind je lief, die vroeg waarom ben je…