'Omdat de dingen zijn zoals ze zijn, zullen de dingen nooit blijven zoals ze zijn' Bertold Brecht Actuele stemming in weer een interbellum in één van die slapeloze nachten waar geen troostbeer aan hielp met het verlangen naar een slee zonder remmen in het ijsselmeer en meer van zulks benauwde als bootvluchtelingen aan de kust van mijn…

De bloedrode vogel van verlangen verdwenen gevangen door het vuur in een woeste snelle dans ze struikelt maar ze merkt het niet ze is de vrouw die altijd tranen in het eten deed die haar suikerzoete adem blies in de warmte van de melk Hij wil haar ogen weer hij wil haar tranen weer hij wil haar roze ronde mond hij proeft bevroren sporen…

Bezwaren die worden aangevoerd tegen de stelling dat toeval niet bestaat, zijn o.m.: 1. Oorzakelijkheid sluit toeval niet uit. 2. De aanname van strikte causaliteit leidt tot fatalisme. 3. Strikte causaliteit laat geen ruimte voor de vrije wil en dus evenmin voor menselijke verantwoordelijkheid. Ad 1. Sluit strikte causaliteit toeval uit? Ja.…

Onder een doorkijkhemel liggen wij in grote grazige bedden waar ik met een beschaafd dotje spuug je navel vul tot een meer lief diep meer ik zak door de bodem heen en zoek met mijn mond naar roze duikboten en hun kapitein die mij naar binnen trekt met zijn zalige inhalige tong en spreekt van kleine geile loedertjes die het diepe in springen…

De strijkstok Uit het hardste hout gesneden, nauwelijks aangeraakt, ook door het babbelzieke wijf niet dat hem van haar moeder had, de bes die al jaren niet meer speelde maar haar op- en afstreek in de schommelstoel op de veranda deed. Waar was hij toen de Grote Oorlog uitbrak en de veldkeukens als reizende orkesten vol met zenuwlijders langs…

Schopenhauer definieerde coïncidentie als "het gelijktijdig plaatsvinden van causaal niet met elkaar verbonden gebeurtenissen". In de letterlijke betekenis van het woord (samenvallen) klopt dat natuurlijk wel. Maar doorgaans spreken we pas van coïncidentie en vaker nog van toeval als we ópmerken dat twee niet rechtstreeks causaal met elkaar verbonden…

A foggy day in Rotterdam Je kent het wel: een middag wachten tot het gaat misten. Wachten tot het donker wordt. Of avond wordt. Hij (ik heb het over hem) kijkt, ziet lege bussen die koppig starten, de stad in - op zoek naar meer mist? Stemmen van mensen. Oproer? Bijval? Hij herkent ze, de stemmen. De mensen kent hij niet - nooit gekend.…

Openstaand voor de liefde (gedicht bij de keramische sculptuur van MaRf 'Openstaand voor de liefde') gij, vrouwe met de vissenstaart gij scheurt me rauw; in holtes tast ge mij aan bruidsgaar uw vilten kleed uw zielenpels de buitenwereld slingert uw boegbeeld naar binnen gij staat gegrond, geaard in laagjes opgerold geluk wees…

“God wil het.” “God wil het niet.” De meest voor de hand liggende vraag aan mensen die pretenderen zo precies te weten wat God wel of niet wil, is natuurlijk: “hoe weet u dat?” En bij doorvragen blijkt het antwoord dan vrijwel altijd weer te verzanden in een niet al te schrandere cirkelredenering. “Dat weet ik, omdat God het in zijn Woord heeft…

Lehmanns dans Zijn verzameling Gedichten 1939 - leest bij leven al als nagelaten Zoals hij daar ook staat: kartelig, bijna dood, niet zonder zijn publiek te haten Hij zegt een paar woorden nog daar wil ik het bij laten u kunt nu dansen als u dansen kan ik bracht daarvoor zelf de platen Zijn publiek vanaf het eerste uur zet zich knarsend…

De beste jaren 1 Vanavond gaan de mieren met de sterren op café; we liggen op de warme steen, verspreid als scherven van toekomstige verleden tijd, en zingen zonder stem. Daarboven gloeit de Melkweg, witte navelstreng in groeiende duisternis; de ironie is ver, parabels worden doorgeseind terwijl de lippen, hard geworden van het weten, hoog…

Vandaag is mijn lichaam voor aarde een last. Zij torst het met vallen en opstaan vanavond rekt zich een scheur in haar vel en ik daal tot onder verdieptste kelders. Mijnen voorbij. Dieper dan langste boor dorst reiken passeert het mantel korst schollen tot magma dat roert om bovengronds te geraken. Koel te schouwen? Op eilanden sterven zwanen…

Wat is een geloofsartikel? “Zo noem ik een flesje homeopathische korreltjes D3,” zei ooit in mijn ouderlijk huis de huisarts, toen hij mijn moeder betrapte op het bezit van zo’n flesje. Mijn moeder was een gelovige vrouw, ook wat homeopathie betreft. “De dokter maakt er een grapje van,” zei mijn vader die predikant was en dus beroepshalve geloofsdeskundige…

In mijn denken speelt de overtuiging dat de natuur (inclusief de mens) onderworpen is aan strikte causaliteitswetten een belangrijke rol. Als de mens integraal deel uitmaakt van de natuur, is hij immers logischerwijze ook onderworpen aan de natuurlijke wetmatigheden (waaronder strikte causaliteit). Als die uitgangsstelling juist is, sluit ze uit dat…

Kijken in de flits Gij zult en zult Met volle mond Met volle kracht Met heel uw lijf Met alles wat gij in u hebt Op leven en op dood Als voor de laatste keer Met volle teugen Wijdbeens Kijk niet achterom In stijl Uit liefde Juichend Koortsig Gelukzalig Zwijmelend Met volle moed Met open mond Van links naar rechts Van voor naar achter Op je knieën…

Droesemig genoeg (voor Frederick Turner) Waar wij zitten, in het park, hangen flessengeesten slierten lampjes op. Ze vlechten uit het bladerdak een krans voor jou. Ze schilderen aardsap op de meisjes, lippen glanzen. Het groene glas beschijnt decolletés. We laten Dionysos onze bloes bezoedelen. Dan neem je jouw kiezels uit de verzameling…

Ma t/m vrij: Wat maakt een verzameling onsamenhangende woorden tot een gedicht? Antwoord: Het geloof in de muzikale vermogens van de dichter. Za&Zo: Als taal (en zéker een gedicht) de functie heeft om gedachten en/of gevoelens te communiceren, wat is dan de functie en vooral ook de meerwaarde van hermetisch (gesloten) taalgebruik? Antwoord:…

De koe de koe die zich ging spiegelen juist toen ik langs het water reed in warmte van de voorjaarszon was het om mij dat zij daar stond, zag of haar zwarte neus nog glom en of haar ogen glansden ik moest het raden uit haar blik een vriendin, schat ik, kwam langzaam grazend aangelopen likte even aan haar flanken en wilde haar berijden…

Twijg Mijn vader liet mij toen zijn wandelstok. Hij wist dat niet. Mijn moeder gaf hem mij, de avond van zijn dood. Daar liep hij vrij, de grote houten wijzer van een klok. Begin april. Ik zie zijn stok daar staan, al twintig jaren, schuin tegen de muur, de schoorsteen: eerst nest, nu graf van vuur. Vlam van bloei en hout van gloed ontdaan…

‘Ze is van mij’ is de VPRO-talkshow waarin mannen in gesprek gaan over vrouwen. Met als presentatoren acteur Waldemar Torenstra (o.a. hoofdrolspeler toneelversie ‘Karakter’) en programmamaker Maxim Hartman ( o.a. ‘Rembo en Rembo,’ en ‘ik heb een tante in Marokko’). De eerste aflevering zit ik met gemengde gevoelens uit. De seksistische opmerkingen…