What's in the name?
Ver voorbij, dat eigen gelijk...game over. Zo ben je amper bewust van een gedachte hardop geschreven en ze noemen het: reaguurder. Nou nou. Hoe meer real life, hoe minder woorden nodig zijn om mij het gevoel te geven dat het net echt lijkt...alsof Roodgrapje bang moet zijn voor de grote boze wolf, als het maar om een waakhond gaat en zo modderen we maar wat van naam.
Niet langer van mening hoe het in godsnaam mogelijk is...lekker belangrijk om te weten wie zo moeilijk doet, meeste discussies zijn een lap tekst met een hoop poeha waar net zo goed "welles" en" nietes" had kunnen staan en wat ik ook scroll, er is altijd wel ergens een trol...having the time of your life...dat zuigt, weet U. Het gejammer, de energie die het kost en voor je het weet ben je vijf jaar verder met hetzelfde haatzaaiende geleuter en het enige goddelijke aan de zon is hoe wij straal vergeten in de modus schijnen te zijn...
Full color gruwen tot in de kleinste details, misselijk? Van opwinding ja. Verlinken de hele boel aan één stuk door, doen een moord voor het enige juiste wachtwoord om als een lopend vuurtje elkaar af te branden. Maar haal het niet in Uw hoofd om van onderwerp te veranderen; wat maken die joekels van schoonheidsfoutjes nou uit; er wordt maar zelden de moeite genomen om inhoudelijk terug te reageren op reacties, we lijken wel gek ook...
Niets zo klein als de wereld online. Het neemt maar weinig ruimte in, om onze eitjes en feitjes kwijt te kunnen, me dunkt...wat niemand in z'n bolle harses moet herhalen in real life, gooi het in de groep, schud je haar los en veeg de vloer met de botte kant van messcherpe woorden aan, maar laat mij erbuiten.
Schrijver: Monique Methorst, 17 juli 2013
Geplaatst in de categorie: internet
4.0 met 6 stemmen 
716 