Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen over vrouwen

Geheugen

Als je maar oud genoeg wordt kom je uiteindelijk in de fase waarin het zogeheten "autobiografisch geheugen" de overhand krijgt. Men herinnert zich messcherp details, soms triviale feitjes, uit de jeugd. Door langdurige sleet bestaat de kans, dat feiten in de loop van tientallen jaren worden bijgekleurd. Te vergelijken met lang geleden gemaakte foto's, die uit een schoenendoos worden gevist. Alles en iedereen staat er herkenbaar? op, maar… er is ook een en ander verkleurd, vervaagd of vlekkerig geworden. Als deze metafoor klopt herkent het autobiografisch geheugen correct de grote feiten, maar bij het "herinneren" van bepaalde details is het oppassen geblazen.

Op dat punt is het interessant dat bij sommigen de nare details overheersen en bij anderen juist de leuke details. Het waarom zoeken psychologen in bijvoorbeeld al dan niet ondergane (oorlogs)trauma's. Waar de een vreselijke herinneringen gedetailleerd het hele leven meetorst, heeft de andere ze juist weggestopt. In dat laatste geval bestaat het risico dat veel leuke details tegelijkertijd zijn weggestopt.

Dit over lezende word ik toch een beetje ongerust, want zonder herinneringen aan recentere gebeurtenissen is het net alsof er in die tussentijd niets gebeurd is. Ik noem maar wat: huwelijk, respectievelijk huwelijken, scheiding, respectievelijk scheidingen. En kinderen die denken dat je allang dood bent. Of juist niets van dat alles, maar dan wel carrière, zelfs carrières. Niet uit te sluiten is een memorabel eindigen als de bijbelse Job-op-de-mestvaalt. Voor de minder bijbelvasten onder de lezers: een schitterend kort verhaal over een soort van failliet gaan. Als dat op deze site werd ingezonden zou het vast het maximale aantal sterren krijgen!

Ik wil maar zeggen, dat er tussen de Tweede en de Derde Wereldoorlog ook vermeldenswaardige dingen gebeurden en gebeuren. Om maar eens wat te noemen: een ontmoeting met Sylvie Meis. Wie is dat nou weer, zult u vragen. Kom nou lezer, in dat geval moeten we het toch eens over uw geheugen hebben… Supersexy Sylvie Meis dus:

Ik stond aan de rand van het trottoir. De donkere limousine waarin ze zat kroop stapvoets door het stadscentrum, vooral gehinderd door een moeilijk te nemen bocht. Tot mijn verrassing (nu niet meer tot uw verrassing, want ik gaf al te veel bloot) stapte ze uit de bijna stilstaande auto:… Doutzen Kroes. Supermodel en bloedmooi als je van erg slank houdt. Ze was helemaal niet bezig met beroemd zijn, maar keek met die prachtige grote ogen mij nieuwsgierig monsterend aan. Kennelijk had ze zoiets nog niet eerder gezien. Excuses lezer, bij klachten over deze interpretatie moet u bij Doutzens agent zijn…

Even raakte ik in de war door haar gestaar, want ik was net bezig ademloos haar schoonheid in me op te nemen. De wereld staat op zijn kop als de beroemde Doutzen mij staat aan te gapen. Toen zij mij passeerde raakten onze lijven elkaar terloops aan. Ik slaagde er niet in snel opzij te stappen; het was daar te smal. “Sorry”, prevelde ik een excuus en Doutzen wierp mij die prachtige verlokkelijke glimlach toe waar ze tonnen mee verdient als (foto)model. Dit rondje was gratis voor mij.

Het leek een kort geluksmoment voor ons beiden. Onherroepelijk scheidden onze wegen: Doutzen moest nog een paar stappen doen naar het luxe grachtenpand waar het kantoor van een internationaal modellenbureau zat. En ik in mijn Drag Queen-kleding was op weg naar een optreden dat tien minuten later moest beginnen.

Schrijver: harrem
25 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: vrouwen

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 99



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)