Eén stap

Hij wist al vóór hij de deur opende dat iemand aan de andere kant zijn naam kende, maar niet waarom. Even had hij overwogen niet open te doen.
Op de stoep stond een vrouw in een lichtgroene mantel. Een veelkleurige muts diep over haar hoofd getrokken.
‘Ik was bang dat u niet open zou doen,’ zei ze.
Ze rommelde in haar handtas. Hij keek naar het dons op haar wangen, dat oplichtte in het dunne middaglicht. Toen hij weer naar haar handen keek, waren die leeg.
‘Wilt u misschien even binnenkomen?’ vroeg hij.
‘En wat zou uw vrouw daarvan vinden?’
Haar gezicht veranderde even. Hij haalde zijn schouders op. ’Die is er niet.’
Ze knikte, bleef staan waar ze stond. De kou trok langzaam vanuit de stoep zijn pantoffels in.
Ze zette één stap dichterbij. Keek langs hem heen de gang in.
‘Dan is dit misschien niet het juiste moment.’

Biografie van deze schrijver

man vrouw contact

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3