start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (132)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (329)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (237)
discriminatie (39)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (168)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (31)
jaargetijden (53)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (39)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (98)
muziek (40)
natuur (91)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (37)
overig (128)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (134)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (60)
vrouwen (88)
welzijn (53)
wereld (34)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (148)

categorie: ziekte

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 148):

Oh dat “ vergeten”!

Zo langzaamaan, vergeet ze steeds meer, zelfs haar naam moet worden opgeschreven, de datum dat ze geboren werd geeft steevast iets van hilariteit, want het antwoord luidt: vorige week! Als het niet zo triest was, kon er nog wel een glimlach vanaf sterker nog: we zouden kunnen schateren om uitspraken als deze, maar dat hebben we afgeleerd want ze wordt boos en zegt: jullie lachen me uit!

Dat is niet zo, het is zo droevig te zien dat een struis mens, veranderde in een in elkaar geschrompeld mensje, wat niet weet hoe haar naam is, wat niet weet wie er naast haar wonen, maar erger nog: die niet meer weet hoe haar kinderen heten, zelfs niet dat er kleinkinderen zijn!

Het is een angstaanjagende ziekte, die haar hoofd in bezit heeft genomen, beslissingen moeten voor haar genomen worden, ze moet worden verzorgd, daar: waar zij altijd zorgde, is de taak nu aan anderen om te doen! Zo triest als je een dag later zegt: wat was het gezellig he, ze antwoord, waar heb je het over?

De kamer zat vol, ze kwamen allemaal voor haar, maar ze weet het niet meer, is het kwijt, nog voor het gebeurde! Te bedenken dat er vroeger zo immens veel in dat kleine koppie kon, inclusief alle zorgen voor de kinderen, de buren, haar werk, haar hobby’s, haar man, haar, ach wat heeft het voor zin het op te dreunen? Ze weet het niet meer, ze weet niks meer, niet eens haar naam!

Schrijver: An Terlouw, 05-10-2018


An.terlouwatcasema.nl

Deze inzending is 28 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Jikke den Hollander
Datum:07-10-2018
Bericht:Mooi geschreven. Kippenvel. Mijn moeder woont in een verpleeghuis en zij heeft 2 vormen van dementie. Daarbij heeft zij ook nog afasie en daardoor kan ik niet met haar communiceren. Triest, want nu weet ik niet wat er in haar omgaat. Ik probeer het in haar ogen te lezen, maar dat valt niet mee. Het is belangrijk dat hier aandacht aan besteed wordt. Dank je wel An Terlouw.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)