Inloggen
voeg je verhaal toe

categorie:school

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 64):

Didactisch zijpaadje

Het was bij me weggezakt, maar doktersromans hebben eerder in mijn werkzaam bestaan een merkwaardige rol gespeeld. Ooit gaf ik les op (wat toen heette) een middelbare school. Ik had examenklassen met leerlingen van zo'n 17 à 18 jaar. Lessen in bètavakken kennen saaie momenten. Tijd om dan een tandje terug te schakelen voor wat ontspanning. Zo vertelde ik - naar aanleiding van de een of andere discussie in de klas -? dat de bron van al mijn kennis en wijsheid school in het lezen van damesromans uit de Bouquetreeks. Zomaar een spontane inval. Absurd, zo leek mij. Je zag in de blikken van de leerlingen wat verwarring ontstaan. Maar die was gauw over.

In een melige bui kon ik het niet laten om er nog een schepje bovenop te gooien. Dus ik vertelde met droge ogen dat ik ze zelf ook schreef. Enig gelach was voldoende stimulans voor mij om los te gaan met een improvisatie. (Voorbij een bepaald punt gekomen met fantaseren kan je niet meer terug). “Onder het pseudoniem Lilly Heikneuter”,? zo voegde ik er nog eenvoudigjes aan toe. Ik verwachte gegrinnik van de jongelui, maar hun ogen vertelden mij vooral, dat ze me er gek genoeg voor achten.

Kenmerkend voor oudere pubers werd mij uitdagend gevraagd of ik ook pittiger lectuur produceerde dan de brave titels, die ik hen had genoemd zoals “Zuster geef me de schaar eens aan” en “Dokter wat heeft u koude handen”. Overmoedig geworden antwoordde ik, dat onlangs mijn pikante roman "Broeder Harm doet het graag" was uitgekomen. (Preutse ouders kon ik eventueel uitleggen wat Harm dan wel zo graag deed, nl. figuurzagen).

Een groter gevaar dan ontstemde ouders was evenwel in aantocht: ik hoorde leerlingen iets fluisteren over samen een exemplaar van dat boek lenen of kopen. Er was een openbare bibliotheek op fietsafstand waar ze wel even konden langswippen in de pauze of een vrij uur. Van mijn improvisatietalent werd het uiterste gevraagd. Ik was namelijk niet van plan zo snel al mijn act af te breken. Het begon net leuk te worden.

Een zegen dat er toen nog geen internet was. Tegenwoordig levert vijf minuten surfen meer informatie op dan wat die hardnekkige speurders konden achterhalen in de bieb. Zo had ik voldoende tijd om maatregelen te nemen. De bibliotheek met tergend langzaam personeel was geen bedreiging. Voordat die iets hadden uitgezocht was je abonnement verlopen, zo was mijn ervaring. Daar zou mijn geheim niet worden onthuld. Maar er waren ook nog twee boekhandels in het dorp, die beide een goede klant in mij hadden. In die tijd las ik nog heel veel. Ik belde die twee zaken op en legde de situatie uit. Gelukkig hadden ze gevoel voor humor en beloofden ze niet mee te werken aan een ontmaskering van mijn pseudo-auteurschap. Afgesproken werd, dat ze de meest vasthoudende leerlingen, die de boekhandels zouden bezoeken, vriendelijk zouden afpoeieren. Ze verzonnen wel wat van "uitverkocht" tot "nog niet vrijgegeven door de uitgever". Desnoods noteerden ze nep-bestellingen... met een lange levertijd.

Zoals verwacht kregen beide boekwinkels massaal bezoek. Door het uitvallen van gymlessen (de leraar was weer eens door zijn rug gegaan) hadden de nieuwsgierige pubers tijd zat om op hun gemak te snuffelen in de op tafels uitgestalde exemplaren uit de Bouquetreeks. Het goed voorbereide winkelpersoneel legde - zoals afgesproken - uit waarom mijn succesboeken er niet bij lagen. De discussie zou wel verstommen, zo was mijn verwachting. Onvoorzien was dat de leerlingen, die steeds op de auteursnaam Lilly Heikneuter zochten, uiteindelijk stuitten op damesromans van ene Tilly Heij-Kneute. Lachen dus met zijn allen. Jezusmina… die pech had ik weer; bleek er iemand met ongeveer zo'n naam te bestaan, die ook nog eens rozige meidenromans schreef.

Wat later riep de rector mij bij zich. Hij vertelde dat een leerling van mij, meisje Annet de Vries, van slag thuis was gekomen na het bovenbeschreven uitstapje van de klas. Ze had meer gezien en gehoord dan ze aankon. Haar moeder, Mathilde Kneute, bleek lerares Nederlands op dezelfde scholengemeenschap te zijn. Maar met ruim 1400 leerlingen en minstens 80 leerkrachten kende ik niet iedereen. Getrouwd met ene meneer Heij stond ze geëmancipeerd met haar meisjesnaam M. Kneute in het lijstje met namen van leraren. Het bleek dat ze vóór meneer Heij eerder was getrouwd geweest met meneer De Vries, de vader van Annet. Zo... genealogisch klopt het nu allemaal.?

En verdikkie... ze schreef inderdaad voor de Bouquetreeks als (voluit) Tilly Heij-Kneute. Ze had een gigantisch lezerspubliek; wel wat anders dan de anderhalve man en een paardenkop die trouw mijn stukjes verorberen. Jullie worden trouwens bedankt!…

Schrijver: harrem
20 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: school

4,0 met 2 stemmen 26



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)