Inloggen
voeg je verhaal toe

categorie:biologie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 15):

Op zijn hondjes 3: als Bas in Frankrijk

In het vorige deel "Op zijn hondjes 2: van eend naar zwaan " onderging Bastiaan een medische ingreep. Een aangeboren rare knik in zijn staart werd geamputeerd. Als resultaat hield hij ineens een "normale" staart over.

Een prettige bijkomstigheid was, dat ik daarna niet meer lastig werd gevallen door vreemde mensen, tegenover wie ik steeds rekenschap scheen te moeten afleggen over Bas' mismaakte staart. Neen mevrouw, echt niet meneer, hij is niet mishandeld…

Later, op vakantie in Zuid Frankrijk, belandde ik met Basje in het ruige natuurgebied van de Camargue. Zoeken naar roze flamingo's en de beroemde wilde paarden. In de plaats Aigues-Mortes, ten westen van de Camargue, bleef ik hangen. De tijd was daar blijven stilstaan en terecht werden de middeleeuwse vestingmuren meermalen gebruikt als achtergrond voor historische films. Aan nieuwsgierige toeristen geen gebrek, maar ik mengde mij met Basje onder de lokale bevolking. Die zat in een cafeetje, waar geen toerist te vinden was.

Voornamelijk mannen, de meesten met een boerenpet op, hielden zich bezig met (zoals zij mij vertelden) "la chasse au petit gibier". Jacht op klein wild... Dat beeld werd onderstreept door een aantal hondjes, dat het café in en uit liep, nauwlettend hun baasjes-met-petten in het oog houdend: foxterriërs, echte werkhondjes. Jarenlang niets en hier een meute. De meeste waren vrij kleine, lelijke mormels; misschien doordat ze onder de littekens zaten. Maar zoals het dat ras betaamt met grote karakters. Die mannen jaagden inderdaad op klein wild, maar niet per se met geschut. De hondjes waren afgericht om konijnen en hazen en dergelijke te vangen en te doden. Maar zo zaten ze van zichzelf al genetisch in elkaar. Dit gespreksonderwerp was erg ongemakkelijk om Franse conversatie te oefenen.

Ofschoon ik daar gezellig met die mannen babbelde bekroop me af en toe een onbehaaglijk gevoel. De mannen keken namelijk met ronduit begerige blikken naar Bas. Er werd iets tegen mij gemompeld van "als ik hem kwijt wilde…". Ik hield Bas goed in de gaten. Bij een bezoek aan het toilet nam ik hem mee en bij het afrekenen aan de toog trok ik zijn riem strak tegen mij aan. Wij taaiden af met de herinnering aan een leuke en ook leerzame ontmoeting.

Wat zouden ze met Bas willen doen? Zoals ik hem van puppy af aan heb meegemaakt was hij geen specifieke jachthond dus niet inzetbaar voor het doel van die mannen. Waarschijnlijk wilde ze hem bestemmen voor de fok vanwege zijn krachtige postuur.

Ik ben niet onbekend met de bijbehorende mentaliteit. Zij zouden volgens mij genadeloos moeten selecteren in die nestjes door de brave goedzakken eruit te halen. In de praktijk betekent dat: verzuipen. Na een paar generaties en talloze verzuipingen houd je uiteindelijk een paar athletische, agressieve jachthonden met de fysiek van Bas over. Neen, niets voor mij… niets voor Bas. Hij bleef lekker bij mij.

Onze volgende pleisterplaats werd Saint Tropez. Door Nederlanders hardnekkig San Tropez genoemd. Waarschijnlijk onder invloed van het massaal bezoeken van Spaanse badplaatsen, die met San beginnen. Daar verbleef ik een paar etmalen op een camping. Er was enige beroering, omdat men er lucht van had gekregen dat de beroemde filmster Louis de Funès bezig was met opnamen in de stad. De unieke kans om dé beroemde 'Gendarme van Saint Tropez” in levenden lijve te zien. Bij de haven was het druk omdat bekend was, dat daar opnamen werden gemaakt. Basje en ik gingen liever het stadspark in, waar het opvallend stil was.

De betreffende film was "Le Gendarme et les Extra-Terrestres". De Nederlandse titel klinkt niet echt uitnodigend: "De gendarme ziet ze vliegen". Het was zo'n typische Louis de Funès-film. Die naam zal u misschien niets zeggen, maar in de zeventiger jaren (en lang daarna) gold hij als een grote filmkomiek. In Frankrijk en ver daarbuiten!

Kennelijk had ik een bord of een aanwijzing aan de rand van het park gemist. Want het was de bedoeling dat het daar helemaal leeg zou zijn, omdat (terwijl de massa bij de haven samendromde) Louis de Funès met een andere cameraploeg in het park aan de gang ging. Een man met allerlei lichtmetertjes aan koordjes om zijn nek kwam mij uitleggen dat ik moest opzouten met de hond. Geschrokken draaide ik me op de hielen om en toen kreeg ik opeens een tegencommando: "Neen… te laat! Blijf nu maar en ga gauw op dat bankje zitten, want de opnamen zijn al begonnen".

Zo kon het gebeuren, dat dé beroemdste aller Deux-chevaux, de Lelijke Eend die miljoenen filmfans van die serie kennen, jazeker die Lelijke Eend, het park in kwam stuiven. Aan het stuur de hilarische non, gespeeld door een jonge actrice, die in verschillende films een vermakelijk contrast creëerde. Dat was de combinatie van een vrome kloosterzuster en een gassende racecoureur. Net zo'n bizarre combinatie als haring met marsepein.

Naast haar, in zijn gendarme -uniform, Louis de Funès. Ik zei tegen Bas: "Wat mij betreft kunnen wij nu doodgaan… Wij leven namelijk eeuwig voort in deze film!".

Toen kwam er onverwachts na de knik een kink in de kabel...

(Wordt vervolgd)

... Dit is een vervolg van "Op zijn hondjes 2: van eend naar zwaan ...

Schrijver: harrem
30 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: biologie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)