start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (128)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (328)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (238)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (28)
humor (377)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (52)
kerstmis (77)
kinderen (170)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (96)
muziek (40)
natuur (91)
oorlog (107)
ouderen (17)
ouders (36)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (86)
welzijn (51)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (86)
ziekte (146)

categorie: algemeen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde verhaal (nr. 328):

Dom

Mévrouw!
Ze aarzelt nog tussen haar privé, ‘wat mot je van me eikel’, blik en het gespeeld servicegerichte van de cursus klantvriendelijkheid, met rollenspel. Ze komt ook net naar binnen lopen in haar jas met het vrolijke logo en de geur van de haastige laatste sigaret nog om haar heen.
Ik sta voor de broodjes en denk even aan George Baker die een tijdje terug nog met de Lidl Brown Bag door de winkel stumperde om zijn one hit wonder tot op de laatste druppel uit te melken. En altijd met diezelfde wanhopige grimlach waar ik een beetje bang van word.

Wetend dat ze pas weer op ‘aan’ staat als ze in de personeelskamer haar jas en shag heeft opgeborgen, besluit ik het er toch op te wagen.
‘Mag ik u wat vragen?’ Zonder iets te zeggen draait ze zich half naar me toe.
‘Laatst kwam ik thuis in de veronderstelling dat ik twee ham kaas croissants had gekocht maar het bleken alleen maar lege hulzen te zijn terwijl ik ze toch uit de bak met ham kaas had geschept. U snapt, een bittere teleurstelling’, grap ik.

Te lang verhaal, weer veel te indirect, wat een ouwehoer, hoor ik haar denken.
‘Ik wil dus graag weten’, vervolg ik, ‘of er nou niet weer croissants in de verkeerde bak liggen want ik kan het aan de buitenkant niet voelen.’
‘U mag er niet aankomen en weer terugleggen’, zegt ze gedecideerd.
‘Nee, natuurlijk niet’. Met een verontwaardigde intonatie in mijn stem ontken ik de deuken die ik zojuist in twee nog lauwe croissantjes heb geperst en daarna weggelegd.

‘Het stáát er toch.’ Ze snauwt een beetje.
‘Wát?’
‘Wat het is.’
‘Waar dan?’
‘Onder elke bak.’
Onder! Terwijl ik van boven naar beneden...
Dáár! Ze tikt met een geïrriteerde paarlemoeren wijsvingernagel op het bordje.
‘Andersom vind ik logischer, je kijkt vanaf boven’, drijf ik nog even door.
Ze zwijgt luidruchtig.
‘Nou ja... dan zat ik dus in de verkeerde bak.’
‘Ja.’
‘Beetje dom’.
‘Ja.’
Even breekt er een vaag vergoelijkende glimlach door, voordat ze gehaast richting de klapdeuren loopt. Ik had het na al die jaren zo langzamerhand moeten weten.
Nooit de strijd aangaan met een vrouw, gewoon direct je ongelijk en onhandigheid erkennen.
Zo hou je de boel leefbaar. Ze winnen tóch.

Schrijver: Trawant, 15-04-2018


Deze inzending is 69 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)