start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (242)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (170)
erotiek (68)
ex-liefde (65)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (148)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (30)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (49)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (258)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (97)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (131)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (85)
vrijheid (59)
vrouwen (88)
welzijn (55)
wereld (35)
werk (98)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 5081):

Een zeperd.

Uitgerekend na de eerste ronde, flirt de nazomer aan mijn gehemelte vast. Oh, als ijsjes konden praten! Zo uitgebreid neemt hij de tijd en loopje weg met de werkelijkheid. Ja, laat dat toeval maar aan ons over en wat ik zeggen wil...is niet mijn sterkste kant.

Natuurlijk doen we ons uiterlijke best er niet naar uit te zien of dat komt maar gelijk de hoek omzeilen, met de zon hoogst onwaarschijnlijk op dat punt nog zo fel verrast?...vragen wij ons hetzelfde af; kom je nauwelijks tegen. Het lijf loopt nog ergens rond en zal je net zien of prompt hangt een kennis tussen beide en zo tegen het einde, komt ie dan: dé strikvraag en warimpel, dat scheelt...blijf maar lekker kijken en op de hoogte van jouw ogen

houd ik mijn hart vast, tot na de break en we hebben een beller. Mag ik aannemen en dan nog...

lang niet zat van de zomer, maar pas op!...zo'n uitglijer van een doordeweekte herfstdag is dat alles wat je in je hoofd haalt, al een kunst op zich. Zelf zijn we aardig thuis in niets doet me, wat als we alles eruit halen wat er eigenlijk al nooit in heeft gezeten? Dan nemen we het er van met een hoop woorden, roest zacht. Niet dat ik toevallig daar achter iets te zoeken had, maar je kwam aardig dicht in de buurt van een onbeantwoord eiland en de schat, want dat moet je ruim zien...maar denken dat het wel goed zat...

met wat geluk, zo gevoelig ligt
pijnlijk schitteren van een lach
of ik schiet het verkeerde keelgat in

we zijn de zon straal vergeten
ik met mijn vis op de vensterbank
om een klap op je bolle ogen te geven.

Schrijver: Monique Methorst, 23-11-2013


moi636atyahoo.com


Geplaatst in de categorie: emoties

Deze inzending is 147 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:J.de Groot
Datum:27-11-2013
Bericht:Kop op!

Naam:Ronnie Rietdijk
Datum:24-11-2013
Email:ronnierietdijkathotmail.nl
Bericht:Op de hoogte van JOUW ogen jaja. Het is een verhaal maar je schrijft in een dichtvorm. Heel mooi..
Ben Frans zijn neef en lees af en toe wat stukjes die hij schrijft en aanraadt. Van mij een dik compliment!

Naam:Franciscus Borst
Datum:24-11-2013
Email:franciscusborstathotmail.nl
Bericht:haha heel erg leuk geschreven.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)