Quinta das Esmoutadas (voor Emma) Aan zee oversteken is identiek Aan de eer van jouw familie, De wasmachine en de ezel En de musculatuur van wolken. Precies zoals de wasknijper niet Identiek is aan de vraag gesteld Door een teruggekeerde kosmonaut, Zo is het ook met nerf en staart. Voor de goede orde dient gezegd Dat een twijgje van…

Sterrenstelsels zien er vaak prachtig uit. Wie ooit een foto heeft bekeken van de Andromedanevel of de Draaikolknevel in de Jachthonden weet precies wat ik bedoel. Op zulke opnamen zie je een heldere kern waaraan enkele gerafelde spiraalarmen ontspringen. Die armen bestaan vooral uit sterren en waterstofwolken. Ze lopen door tot de randen van het stelsel…

Waarom glimlach je als zij die niet liefhebben? Waarom glimlach je als zij die niet liefhebben? Ik ben de blaren van de bomen en het is nog lente. Ik dien om je ogen je gedachten te strelen, Maar jij hebt jezelf ingebouwd Buiten de muren van je liefde. De muren laten mijn verhaal niet door En je leven blijft in lente als in zomer koud, je…

Worstelen met de plooien van de tent Geen sardines geen korenaren, om het einde te vieren van de winter hadden we eerder die avond een haring begraven. Maar de lucht kraakte nog en er lag sneeuw in de schaduwpartijen. Bont gezelschap, groot inloopfeest lampionnen, maskers en een optocht met een staart die groeide. Een draak van een verhaal…

O, Gij goddelijke tronende nachten, Wilt mij arme nu steunen met uw heerlijke krachten. Ach, de wrede, onzegbre pijnen, Dat mijn ziele moet langzame henen kwijnen, Dervend uw zaligend licht. Wee, ik eenzame in de sombere nacht, Wie heeft dan 't hemelse vuur in mij ommegebracht! Hoor overal slechts klagend gesteen, Ach, niet langer bergt…

Bij alles wat we kunnen waarnemen speelt het zichtbare om ons heen een conventionele rol. De onzichtbare wereld welke wij ons moeilijker kunnen herinneren speelt een veel belangrijkere rol in de waarheid van waarneming. De onzichtbare werkelijkheid is de waarheid die ons omringt en de zichtbare werkelijkheid is een illusie. We kunnen ons geloof in het…

Israël Gij kent de diepte niet der donkre dalen, Waardoor ik huiverend ben heengegaan, Had ik één taal, meer dan der mensen talen, Nog zou mijn Lied het u niet doen verstaan. Maar ook gij kent de bonte bergen niet, Waar Gods wil mij machtig heeft heengeleid, Waar het hunkerend oog de verten ziet, Van 't Heilig Land tot de open zee gespreid…

DE BLIKKEN TROMMEL Auteur: G. Grass; ontving in 1999 de Nobelprijs voor de Literatuur Ongeveer net zo oud als Oskar tóen, had ik er ook één: een blikken trommel. Het huis, óns huis, de straat waarin wij woonden en zeker vriendjes van toen mochten weten dat ik deze op mijn verjaardag had gekregen. Een echte blikken trommel. Prachtig vond ik …

Oplijnen Golf is oefening in verdwijnen, zich van de wereld afslaan, geconcentreerd op niets dan wat aarde, wat ruimte, op lijnen. Tussen nevelingen loopt men vooruit op het einde. Binnen wazig en onbestemd voorgeborchte tot inkeer genoopt. En als dan de kraaien het aas volgen, de uithalen van armen schril met vleugels beamen ziet…

Mijn zoon en ik samen lopen we in het licht van de ondergaande zon mijn kleine zoon en ik hij legt zijn hand in mijn hand en vraagt: 'maakt God de zon morgen wakker en schijnt hij dan weer voor iedereen?' 'voor iedereen' zeg ik en ik weet dat het eens zo geweest moet zijn voor Auschwitz 'dag zon' zingt hij: 'dag God…

Vrijwel alle wereldgodsdiensten hebben hun ontstaan te danken gehad aan charismatische, vernieuwingsgezinde mensen die oog hadden voor misstanden of achterhaalde leerstelligheden in gevestigde religies. Zo ontstond b.v. het jodendom als reactie op natuurgodsdiensten, het christendom als reactie op het jodendom, de islam als reactie op jodendom én christendom…

Mijn vadertje Mijn vadertje, hij was rechtvaardigheid, Hij had den zwaren last op zich geladen, een eerlijk mens te zijn in woord en daad. Dat is het schone, dwaze kwaad waar, na ons Here Jezus Christus, de sterkste man aan ondergaat. Zijn oog was rustigblauw; een verre zee, Zijn woord van blijheid soms een plotse fusee in stalen nacht.…

In al mijn kamers breekt de duur aan als een dooi. De dagen krimpen. Terwijl het orgel van de wind - een leien licht in vergezichten en op het uiterste moment. Soms komt een droom mij overstelpen: een lichaam als een huis van zilver. Klimop tooit er de stilte, de blauwte van een dood seizoen. Dan treedt nu in. Ik keer mijn stem binnenste…

'Mocht het ooit gebeuren dat je snoeren van kwetsbaarheid breken dan wil ik - kruipend op de grond - je parels nog beminnen' (fragment uit haar gedicht 'Bitterkoekjes') Lucrèce van Hecke is geboren in 1956 te Gent, de stad waar ze altijd bleef wonen, studeren en werken. Ze groeide op in een welgestelde, roomse familie. Haar vader was…

Ik ben een atheïst. Dit komt uit het Grieks en betekent: zonder God. Ter verduidelijking, ik ben niet tegen god of religie. Dat zou gelijk staan als een wrok koesteren tegen Zeus of Ra volgens mijn eigen maatstaven. In feite is een Christen in de ogen van een oudere beschaving ook een Atheïst op één God na (1). Vandaag de dag woedt er vooral een…

“Er is een ijdel ding dat op aarde geschiedt: er zijn rechtvaardigen die het gaat naar de verdienste der goddelozen en er zijn goddelozen die het gaat naar de verdienste der rechtvaardigen.” Uit bovenstaand citaat (uit het oud-testamentische boek Prediker) blijkt wel dat het bepaald niet sedert vandaag of gisteren is dat mensen er moeite mee hebben…

De boerin Met beest wordt in haar taal koe bedoeld warm woord dat zij het rund toefluistert wanneer zij haar gespierde handen om de tepels legt. Bij melken heeft zij als kind geleerd telt de relatie met het dier dat geeft meer geeft wanneer je het met eerbied en genegenheid benadert. Zo zat zij dagelijks op haar kruk half onder een…

Reigersdans Soms waait het laken ons een rotstuin bloot en staan de ribben zo gekant, dat slechts de hand die streelt dons legt op de plaatsen leeg van zand. Dan stuift het bed zo hevig in zijn veren, dat wij grijpend naar elkaar een dans van reigers hebben ingezet. Wij wentelen rondom en als de voeten al te rood een plas verlaten, blijven…

Spleen van de dichter bij volle maan verschalkt hij konijnen bergt vrouwmensen in zijn hoed op hij murmelt droesem en koffiedik droomt zich rattenvanger en dracula hij rookt maar het walmt venijn hij fulmineert over de dictatuur van de zwartrok en de witjas hij trekt door heel het land met gaten voor de ogen en de mond gedenkt de bloedmooie…

Wildernis waar gehakt wordt blijft slechts spaanhout staan daar gelden oerwoudwetten wildernis en klaagt men stenen uit de grond hier bouwen we een nieuwe stad van krijt voor verjaagden uit de wanhoop op de resten bouwen we blauwe bomen en ook witte als volledigheid al iets is is volledigheid misschien het bier dat we samen dronken…