start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (137)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (110)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (39)
hobby (32)
humor (382)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (61)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (95)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (77)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (109)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (42)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (53)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 3767):

KROKET

Om de benen eens te strekken en wat frisse lucht op te doen was ik, ondanks het sombere weer, een eind gaan wandelen, gedurende welke bezigheid zich ergens in mij een trek van specifieke aard ontwikkelde: ik kreeg zin in een kroket.

Nu meende ik me te herinneren dat er niet ver van de plek waar ik me bevond een kleine snackbar moest zijn, althans, die was er pakweg een jaar geleden geweest, en ik richtte mijn schreden dan ook derwaarts.
Na enige minuten stevig voortstappen door de doodstille straten van de grauwe buitenwijk betrad ik het zaakje met een vloeroppervlak van ongeveer zestien vierkante meter waarin zich behalve de op het oog lege vitrine slechts één formica tafeltje met aan beide kanten een plastic stoeltje bevond. Hier en daar hingen tegen de witte tegeltjes van de wanden rood met gouden 'versieringen' zoals men die wel in Chinese restaurants aantreft. Behalve ikzelf was er niemand, en er kwam ook niemand, hoe vaak ik de deur ook open en dicht deed teneinde het belletje te laten klinken. Ik wilde al bijna weer vertrekken toen m'n oog viel op een voorwerp in de vitrine die me eerder zo leeg had geleken. Er lag toch wel degelijk iets in, namelijk één [1] kroket. Nou, dat was ook toevallig! Onwillekeurig moest ik denken aan de theorie van Jules Deelder die inhoudt dat toeval niet bestaat ['Ja, onze hond, díe had vroeger last van toevallen.'], maar eventuele verdere overpeinzingen werden voorkomen door het verschijnen van een klein Chinees mannetje dat me in moeilijk verstaanbaar Nederlands verzekerde dat ik binnen afzienbare tijd geholpen zou gaan worden, maar zich onmiddellijk na deze mededeling weer verwijderde door de deur waardoor hij eerder naar binnen was gekomen. Ik ging maar op een van de stoeltjes zitten in afwachting van de dingen die zouden gaan komen, maar er kwam niets en de stilte begon op den duur bepaald drukkend te worden.
Juist maakte ik me op om het belletje maar weer eens te laten rinkelen, toen de deur in de achterwand open ging en een klein Chinees vrouwtje verscheen. Ze was geheel in het zwart gekleed en droeg op haar hoofd een eveneens zwarte hoge hoed. Of ik nog even geduld wilde hebben. Vervolgens verdween ze weer door de deur waarachter ik even later gebonk en gestommel hoorde en daarna een schreeuw. Toen keerde de stilte terug.

Inmiddels was het buiten gaan regenen en het zag er niet naar uit dat de bui van korte duur zou zijn. Ik speurde naar een oud roddelblaadje of de sportbijlage van de krant van wakker Nederland die zich in dergelijke etablissementen meestal plegen op te houden, maar vond niets, zodat ik de witte tegeltjes maar begon te tellen. Het viel niet mee, want ik raakte steeds de tel kwijt en moest dan weer helemaal opnieuw beginnen. Juist toen ik in het goede ritme zat en het ogenblik naderde waarop ik definitief zou weten hoeveel tegeltjes zich op de wanden bevonden, ging de deur achter de vitrine open en verscheen wederom het Chinese mannetje, deze keer gehuld in een wijde, zwarte cape. Ha, daar bent u, bracht ik opgelucht uit, ik had graag een kroket willen hebben, die daar, en ik wees op de ongebakken versnapering die achter het glas van de vitrine zo eenzaam lag te zijn als een niet doorgetrokken drol in een toilet op de maan. Maar het mannetje vroeg me op te staan en met zachte dwang leidde hij me naar de buitendeur, onderwijl tegen me zeggend dat de betreffende kroket speciaal voor mij bestemd was, alleen voor mij en voor niemand anders. Al die tijd had deze speciaal voor mij bestemde kroket hier op mij liggen wachten, maar nu, nu ging hij sluiten. Vervolgens duwde hij me zachtjes de deur uit en draaide die achter me op slot.

Verbouwereerd deed ik enige stappen in de regen en terwijl de natte herfstbladeren me in het gezicht waaiden, keerde ik me om. Het mannetje was nergens meer te bekennen en alle lichten in het zaakje waren uit. Boven de deur zat een langwerpig bord waarop in met de hand geschreven letters stond: Snackbar Kafka.

Schrijver: Spencer Brandsen, 04-01-2011


deselbyatziggo.nl


Geplaatst in de categorie: voedsel

Deze inzending is 454 keer bekeken

4/5 sterren met 3 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)