start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (113)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (385)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (79)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4739):

Medaille voor vergeten onzin

Het was een warme zomerdag, de korte broeken liepen goed bij de kringloopwinkel. Je vond voor jezelf een rode, een beetje opzichtig, waarschijnlijk de reden dat iemand de broek niet wilde, en naar de kringloopwinkel had gebracht, om er iemand anders gelukkig mee te maken.
Jouw vriend was kunstenaar, warrig, en vaak in gedachten aanwezig. Hij had nooit commentaar op iemands kleding, liep zelf het liefste naakt, wanneer de omstandigheden dat toelieten, was hij een blonde, naakte God.
Met de rode broek had hij ook geen moeite, het was een alternatieve broek, met van die gespen waar je sleutels aan kon hangen. Sleutels van een kluis, of sleutels van een kasteel.
Je vond in de kringloopwinkel ook een serie onderzetters, goud beschilderd kunststof, je hield er een lachend voor jouw borstkast. “Een medaille voor vergeten onzin!” zei je, terwijl jouw kunstenaar in de weer was met het tweedehands koffiezet apparaat. Je wilde een foto voor op facebook, van jezelf met een gouden onderzetter voor je borst, maar het digitale fotoapparaat vertikte het, de batterij was op, en die kon je niet opladen, omdat de kunstenaar geen apparaatje had waarmee je de batterij kon opladen.
“Ze zijn van chocolade.” zei de naakte kunstenaar terwijl hij jaloers naar jouw gouden onderzetters keek. Je nam afscheid met een glimlach, en zette het op een lopen, omdat het donderde hoog in de lucht, waar de zwaluwen capriolen uithaalden onder de zomerzon, die scheen als een grote medaille, voor jou, en ieder ander op de wereld, die niet van gedonder hield.
De kunstenaar bleef alleen achter tussen vier muren. Op één van de muren hing hij een zelf geschilderd portret van een naakte vrouw.
Je vroeg je af of jij de vrouw kon zijn, maar je hield niet zo van muren, je was gelukkig met jouw rode broek.

Schrijver: mobar
Inzender: Henk van Dijk, 20-01-2013



Geplaatst in de categorie: maatschappij

Deze inzending is 268 keer bekeken

5/5 sterren met 5 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)