start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (138)
adel (13)
afscheid (116)
algemeen (330)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (241)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (23)
eenzaamheid (179)
emoties (169)
erotiek (68)
ex-liefde (64)
familie (112)
feest (41)
film (3)
filosofie (146)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (33)
geschiedenis (30)
geweld (46)
haiku (5)
heelal (38)
hobby (32)
humor (384)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (62)
internet (29)
jaargetijden (53)
kerstmis (79)
kinderen (174)
koningshuis (22)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (257)
literatuur (352)
maatschappij (158)
mannen (34)
milieu (14)
misdaad (119)
moederdag (11)
moraal (99)
muziek (41)
natuur (96)
oorlog (108)
ouderen (18)
ouders (36)
overig (129)
overlijden (78)
partner (55)
pesten (29)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (114)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (63)
sinterklaas (17)
sms (6)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (43)
tijd (55)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (83)
valentijn (4)
verdriet (87)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (46)
voedsel (45)
vriendschap (84)
vrijheid (59)
vrouwen (87)
welzijn (54)
wereld (35)
werk (96)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (87)
ziekte (153)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 4995):

In verwarring/Het Kaïnsteken van de Psychiatrie

Toen de herfst inzette en je al een enkel geel blad kon zien neerdwarrelen, kwam hij de goederen stallen in mijn berging. Het meisje, zijn vriendin, was ook weleens meegekomen. Ze droeg bij die gelegenheid een frivool klokkend rokje over haar witte lange broek. Ze praatte veel en was duidelijk in de war.
Ze had het overzicht verloren en was uit haar huis gezet, zei de man die haar spullen kwam brengen. Later kwam het meisje niet meer met hem mee. De man had gezegd dat "hij er niet meer mee kon omgaan". Spoedig daarna vertelde hij dat ze "daarginds" was, in Vught, in een psychiatrische inrichting.
"Je moet haar maar veel vriendschap geven, nu ze daar is", adviseerde ik de man "dat heeft ze nu wel nodig." "Velen zijn er daar erger aan toe dan zij" antwoordde hij; "Er is er een bij die veel schreeuwt."
Mijn berging bevat nu een volledige bibliotheek, verpakt in dozen met opschriften als "Hawkes Bay New Zealand organic apples", die wijst op eruditie, intelligentie en diepgang, met boeken op het gebied van wetenschap en esoterie, encyclopedieën en dichtbundels, verder een nog mooie bureaustoel, een CD-speler en LP's, tezamen de zielig aandoende, stille getuigen van een drama, van de tragische lotsbestemming van het meisje, nu haar geestesvermogens haar kennelijk in de steek gelaten hebben en het laten afweten.
Als zij ooit terugkeert uit dat oord van onheil waar zij noodgedwongen achter gesloten deuren is verdwenen, zullen de deuren zich dan nog voor haar openen of zullen ze in haar gezicht geslagen worden? Zal zij haar rechtmatige plaats in de maatschappij weer ooit in kunnen nemen of zal men haar na blijven wijzen, blijven achtervolgen, zal zij het merkteken, het "Kaïnsteken van de psychiatrie" voor altijd in haar voorhoofd gegrift krijgen?
Ik heb de spullen nu onder mijn beheer en zal ze bewaren en bewaken tot de terugkeer van het meisje, eens, wellicht na lange tijd......

Schrijver: I. Broeckx, 31-08-2013



Geplaatst in de categorie: discriminatie

Deze inzending is 167 keer bekeken

5/5 sterren met 6 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Han Messie
Datum:07-09-2013
Email:hmessieatlive.nl
Bericht:Een treurig verhaal over een meisje, dat gedwongen wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting.
Ineke, uit jouw verhaal blijkt hoe je begaan bent met mensen, die vriendschap en hulp zo hard nodig hebben.
Mag jouw verlangen eens werkelijkheid worden? Moge dat meisje eens terugkeren in het gangbare leven.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)