start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (128)
adel (13)
afscheid (115)
algemeen (328)
bedankt (25)
biologie (13)
dieren (236)
discriminatie (38)
drank (48)
economie (22)
eenzaamheid (178)
emoties (167)
erotiek (68)
ex-liefde (63)
familie (107)
feest (38)
film (3)
filosofie (136)
fotografie (6)
geboorte (23)
geld (32)
geschiedenis (28)
geweld (45)
haiku (1)
heelal (38)
hobby (28)
humor (376)
huwelijk (40)
idool (42)
individu (59)
internet (29)
jaargetijden (51)
kerstmis (77)
kinderen (169)
koningshuis (21)
kunst (48)
landschap (15)
lichaam (38)
liefde (256)
literatuur (351)
maatschappij (151)
mannen (34)
milieu (12)
misdaad (118)
moederdag (11)
moraal (96)
muziek (40)
natuur (90)
oorlog (107)
ouderen (16)
ouders (36)
overig (128)
overlijden (75)
partner (55)
pesten (28)
planten (13)
politiek (50)
psychologie (105)
rampen (55)
reizen (132)
religie (143)
schilderkunst (20)
school (61)
sinterklaas (17)
sms (5)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (80)
sterkte (2)
taal (42)
tijd (54)
toneel (10)
vaderdag (1)
vakantie (82)
valentijn (4)
verdriet (86)
verhuizen (13)
verjaardag (17)
verkeer (39)
voedsel (45)
vriendschap (82)
vrijheid (59)
vrouwen (86)
welzijn (51)
wereld (35)
werk (94)
wetenschap (18)
woede (60)
woonoord (85)
ziekte (146)

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6250):

De artistieke bewoonster van Landgoed Oranjestein

Terwijl het flink sneeuwde, fietste Wiebe Troelstra langs de kolossale, witte landhuizen in het bosrijke Oranjewoud. Naast zijn baan als fietsenmaker ging hij als vrijwilliger voor het Oranjefonds op pad. Zijn vrouw Trijntje vond het gekkenwerk en zeker tijdens deze strenge winter, maar hij wilde wel eens wat anders dan aan fietsen sleutelen. Dus ging hij met de oranje bus aan de slag. De huizen, die het meest langs de snelweg richting Leeuwarden liggen, zijn arbeidershuizen. Daarna volgen de vrijstaande villa's en daarna de vrijstaande landhuizen. In 1676 kocht Albertine Agnes van Nassau, prinses van Oranje, het landgoed Sickingastate, samen met drie boerderijen. Zij noemde dit buitenverblijf Oranjewoud. Ze liet er lange lanen, singels en tuinen in barokstijl aanleggen. In Paleis Oranjewoud verbleven o.a. Willem I, Willem III, Willem IV en Willem V. Prins Bernhard en koningin Juliana verbleven er ook geregeld. De Oranje's kochten ook het kasteeltje Carolineburg.

Wiebe naderde Landgoed Oranjestein. Hij smeet zijn besneeuwde fiets tegen een ijzeren hek en met steenkoude tenen sjokte hij door de sneeuw op weg naar de statige voordeur. Hij wist trouwens niet eens of er nog wel iemand woonde. De ouderwetse bel weergalmde door de lange, marmeren gang. Het witte huis leek wel een witte bontmantel te dragen. Er kwam een statige vrouw in een strakke jurk aangelopen. Er werden drie sloten ontgrendeld. De deur kraakte. 'Ja?, wat wenst u, jongeman?', vroeg de naar sterke drank geurende vrouw op deftige toon. 'Ik wil eigenlijks vragen of u nog wat voor het Oranjefonds over hebt?', vroeg Wiebe bibberend van de kou. 'Het Oranjefonds?, maar kerel toch, ik ben zelf verre familie van de Oranje's en dankzij de erfgenamen mag ik dit paleis bewonen en bewaken!', antwoordt de ineens volop ontdooiende vrouw, 'maar kom binnen zeg, het is ijskoud en de sneeuw waait zo naar binnen!'. Wiebe laat zijn laarzen in de voorhal staan, terwijl de vrouw twee sloffen uit een kast haalt. 'Zo, die zijn van echte wol, zodat je voeten weer gauw kunnen opwarmen, jongeman, maar ik heb mijzelf nog niet eens voorgesteld, jonkvrouw Elisa van Soestduinen is de naam, prettig kennis maken!', zegt Elisa. 'Ik ben Wiebe!', zegt Wiebe. 'Wel, Wiebe, heb je zin in een rondleiding?' 'Dat sla ik niet af!' 'Wil je wat drinken? Een oranjebittertje of een Oranjeboombiertje?' 'Nou?' 'Ach, gekkie, ik zit je wat te dollen, we openen straks gewoon een fles rode wijn uit de propvolle wijnkelder!' 'Daar zeg ik geen nee tegen!' 'Dat dacht ik wel, kom, dan laat ik je de kamers zien!'...

Op de zolderverdieping bewondert Wiebe het atelier van Elisa. Er staan overal schilderijen van naakte mannen. 'Plop!' Elisa ontkurkt een fles wijn en ze rookt een joint. 'Niet verder vertellen, maar ik heb hier mijn eigen wietplantage, niemand ruikt het en de politie komt hier nooit!', fluistert Elisa. 'Ik zeg niets, ik lust er ook wel één!', zegt Wiebe. Samen roken ze van het highmakende spul en drinken ze van de dure wijn. Ineens vraagt Elisa: 'Zou jij ook voor mij willen poseren? Ik betaal je er goed voor!'. 'Nou, dat overvalt me wel, maar ik heb zoiets nog nooit gedaan!', aarzelt Wiebe. 'Je mag je achter dat Chinese kamerscherm gaan uitkleden!', zegt Elisa met een vette knip-oog. Ze trekt haar rok net zover omhoog, dat haar gebolde, kanten slip zichtbaar is. Hij raakt in verwarring en hij denkt aan Trijntje, die waarschijnlijk met de hutspot bezig is en kijkt of hij er al aan komt. De koude wind giert langs de zolderramen, terwijl Wiebe gehypnotiseerd achter het kamerscherm verdwijnt. 'Moet mijn onderbroek ook uit?', vraagt hij benauwd. 'Juist dat!', reageert Elisa begerig lachend. Even later komt hij tevoorschijn, de handen voor zijn geslacht houdend. 'Kom, kom, niet zo preuts, jongeman, ik heb ze in alle maten en soorten gezien, ik ren echt niet gillend weg!', grapt Elisa. 'Goed dan!', zegt Wiebe, 'maar ik heb hem niet meer zo in bedwang, begrijpt u?'. 'Prachtig, Wiebe, prachtig, zo zie ik ze altijd het liefste!', zegt een verheugde Elisa, die daarbij keihard klapt.

'Ga maar op die antieke chaise-longue liggen, lieverd, ontspan je zoveel mogelijk en hef je hoofd iets meer omhoog en zijdelings!', gebiedt een inmiddels serieuze Elisa. Ze geeft hem een fles whisky te drinken en ze gaat gedreven aan de slag. Zo af en toe bekijkt Wiebe de vorderingen, terwijl ze diep in haar decolleté laat kijken. 'Het ziet er prachtig uit!', zegt Wiebe, die meer naar haar voluptueuze borsten loert. De wiet begint allerlei extreme, erotische beelden op te roepen. Het puntje van het penseel verdwijnt zo af en toe... Tenslotte zit Elisa zelf ook naakt naakt te schilderen. Het is een dolle boel en de erotische spanningen stijgen tot een hoogtepunt. Wiebe houdt het niet meer en terwijl hij naar Elisa waggelt, pakt zij het natte schilderij en slaat het op zijn verbaasde kop kapot. Daarna opent ze de balkondeuren en begint ze heel hard te krijsen. Met haar blote billen stort ze zichzelf van het balkon en Wiebe schrikt zich rot en hij lijkt meteen weer nuchter. Hij kijkt naar beneden en hij ziet een gat in de sneeuw. Als een angstige haas kleedt hij zichzelf aan en rent hij naar beneden. Hij zoekt naar het gat in de sneeuw, maar hij kan het nergens meer vinden. 'Gatverderrie, het spookt hier!', zegt hij. Met zijn oranje bus baant hij zichzelf een weg naar zijn fiets en naar Trijntje. De geur van de hutspot met Unox-worst doet hem goed. 'Waar bleef je nou al die tijd?', klaagde Trijntje. 'Dat wil je niet geloven!', zei hij, terwijl hij zijn ervaringen aan haar vertelde. 'Maar weet je dan niet dat er al bijna een eeuw niemand meer in Landgoed Oranjestein woont?!', reageert Trijntje. Als een zware astma-patiënt hapt hij naar adem. Helemaal wanneer hij een tiental briefjes van 100 euro in zijn collecte-bus ontdekt.

Schrijver: Joanan Rutgers, 21-02-2018



Geplaatst in de categorie: literatuur

Deze inzending is 33 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)