Onderweg naar Kerstmis
December verliep, zoals elk jaar, vlugger dan anders. Marsha had het er maar druk mee. In de kerstwinkel waar ze werkte was het elke dag een komen en gaan van mensen. Iedereen wou cadeautjes kopen. De rijkere klanten kochten de allermooiste spullen. Bijvoorbeeld een luxe kerststal met porseleinen beeldjes erin . Die konden zij als geschenk geven aan het echtpaar dat hun uitgenodigd had om samen kerstavond te vieren. Hun kinderen zeurden dat zij liever iets anders gaven, zoals computerspelletjes. Daar konden zij daarmee spelen met hun buurkinderen. Hun moeder had daar echter geen oren naar. Zij stond ondertussen al bij de sieradenafdeling en zocht zich een flonkerende ring uit. Nick en Angie slenterden achter haar aan. Wanneer had zij eens tijd voor hen? De kinderen zuchtten verveeld. Zij wisten al wat hen te wachten stond op kerstavond. De grote mensen deden toch niks liever dan de hele avond babbelen over welke goede zaken zij dit jaar toch gedaan hadden. De lichtjes in de kerstboom, die zagen zij niet eens! Nick was al die jaarlijkse uitstapjes met zijn ouders wel zo ontzettend beu. Bedroefd schopte hij tegen een peinzend engelenbeeldje aan. Toen gebeurde er iets heel vreemds!
‘Au! Jongeman, kan jij niet een beetje opletten waar je loopt?’, vroeg de engel een tikje misnoegd. Nick en Angie kregen ogen als kerstbordjes, zij schrokken.
‘Jij bent toch een beeldje?’, vroeg Nick .’Beelden kunnen toch niet praten?’, viel zijn zusje hem verwonderd bij.
‘Met Kerst kunnen wij allemaal heel goed praten’, antwoordde de engel. ‘Waarom kijken jullie niet blij, zoals alle andere kinderen hier? Kijk maar naar die tweeling daar. Die spelen heel leuk met elkaar. Zij bouwen een hele grote toren met allerlei kleurige legoblokken. Die komt vast naast de kerststal te staan!’
‘Wij mogen zoiets niet , omdat wij rijk zijn. Wij moeten altijd het goede voorbeeld geven’, sprak Angie stilletjes. ‘Is het niet, broertje?’ Hij knikte.
‘Wat een flauwekul! Kerst is toch de tijd om vrolijk te zijn? Dan krijgt iedereen toch cadeautjes?, mopperde de engel.
‘Wij krijgen alleen maar wat onze moeder wil, een boek ofzo’, zei Nick.
‘Wel heb ik jou daar! Kom mee’, fluisterde de engel. Hij knipte met zijn vingers en in geen tijd veranderden de kinderen in engeltjes. Met z’n drietjes slopen zij de winkel uit en gingen op stap. De kerstengel wist precies waar hij moest zijn. ‘Hier de hoek om, ginds staat de slee. Stap snel in! Daar gaan we’. Hij wist als geen ander hoe hij de rendieren instructies moest geven. Zij vlogen de hemel door en uiteindelijk landden zij middenin een heel groot bos. Daar stond het huis van de kerstman. Zij stapten uit, klopten aan en gingen binnen.
‘Jo-ho-hoo!’, sprak de goedlachse kerstman, ‘Met wie heb ik de eer’, op dit late uur?
‘Wij zijn Nick en Angie, kerstman. De kerstengel heeft ons meegenomen naar u toe, omdat hij zag dat wij niet blij waren. Weet u hoe wij blij kunnen worden?’
‘Hm, laat ik jullie maar eerst eens een kopje chocolademelk aanbieden’, sprak de kerstman wijs en dacht: ai ai ai, die stakkerds! Hij zag in zijn snel opgestarte computerscherm hun moeder naarstig inkopen doen in de kerstwinkel. Zij had het zo druk dat zij niet eens haar kinderen mistte. Zij was ondertussen .al in de vlees- en koekafdeling
‘Nog wat taart en een paar flessen wijn en o ja, ik mag ook de kalkoen niet vergeten, hoorde hij haar zeggen. Haar boodschappenwagen werd steeds maar voller!
‘Tja, lieve kinderen, kijken jullie maar eens rond in mijn magazijn’, zei hij Daar liepen heel wat kaboutertjes allerlei spullen in te pakken in prachtig cadeaupapier. Hun vrouwtjes deden er adresstickers op. Weer anderen laadden de vele pakjes in diverse sleeën. De kinderen kwamen ogen tekort om alles zo snel te kunnen zien. De kerstman zag tevreden dat zij al wat blijer keken. ‘Waarmee kan ik jullie gelukkig maken’, vroeg hij.
‘Met computerspelletjes!’, riepen zij enthousiast. De kerstman schrok zich een hoedje!
‘Weten jullie niet dat daarin erg veel geweld vertoond wordt? Ik kan uw mama geen ongelijk geven hoor. Laat ik jullie even iets anders laten zien. Hij tikte op zijn computerscherm en toen verschenen er beelden over allerlei arme kinderen die nooit cadeautjes kregen. Nick en Angie schrokken en vroegen de kerstman waarom dat zo was.
‘Dat komt omdat hun ouders te weinig geld hebben. Zij leven van de Bijstand. Hebben jullie soms speelgoed waarmee je nooit meer speelt?’, vroeg de kerstman.
‘ja hoor. Dat mogen die kinderen zo van ons hebben!’, antwoordden Nick en Angie spontaan.
‘Dat dacht ik al’. Zei de kerstman verheugd. Hij knipte even met zijn vingers, brabbelde iets in het Fins en daar verscheen hun overtollige speelgoed.
‘Pakken jullie het maar mooi in, dan zorgen de kaboutertjes wel voor de adresstickers en dan krijgen die kindjes strakjes voor het eerst van hun leven ook een leuk cadeautje. Lijkt jullie dat geen goed idee?’
‘Zeker wel’, zei Nick. ’Mogen wij snel beginnen kerstman?’ Hij en zijn zusje knipten en plakten als twee razende Roelands, want zij wilden natuurlijk dat hun pakjes mee konden met de slee. De kerstman zag het en was blij.
‘Gaan jullie nu maar snel terug naar die kerstwinkel. Vlug, kerstengel, breng hen even met de rendierslee. Doei ,doei, prettige kerstdagen!’
‘Da-ag, dank u wel!’ De kerstengel zette hen netjes-op ware grootte weer af. Hun moeder keek verbaasd toen zij hen plots zag staan.
‘Waar waren jullie toch?’, vroeg zij.
‘Oh, wij hebben ons goed geamuseerd!’, lachten zij. Ze stootten elkaar even aan. Het was hun geheim!
‘Kom snel de auto in! ‘, zei hun moeder, ‘Dan zijn wij nog mooi op tijd om vanavond samen naar de buren te gaan. Maar eerst nog even naar het nieuws kijken!’
Toen Nick en Angie hoorden dat de journaliste zei dat de bijstandskinderen dit jaar ook cadeautjes kregen waren zij wel zo blij! Hun kerst kon niet meer stuk!
© Laurine Vandepitte
Zie ook: http/laurinevandepitte/wordpress
Schrijver: Laurine Vandepitte
22 januari 2026
online.nlGeplaatst in de categorie: kerstmis
hoop
16
Geef je reactie op deze inzending: