De Vliegende Valk

Wij, de buurmeisjes en ik, zaten gezellig in de door hun moeder gemaakte tent. Die bestond uit twee, met wasknijpers aan elkaar verbonden grote dekens, die samen over een stevige waslijn liepen. Ik had die dag van mijn moeder twee kleine flesjes oranjelimonade meegekregen. Dat was natuurlijk niet veel, want wij waren daar met z’n achten. Ik was wat je noemt een nakomertje in ons gezin. Mijn twee halfzussen waren tien en vijftien jaar ouder dan ik en gingen al uit werken. Bij de buren was ik echter altijd welkom. Daar was ik kind aan huis. Hun vader was conciërge van het gemeentedepot en de moeder beheerde het grote gezin. Wij vermaakten ons daar opperbest. Af en toe speelden wij er ’s zomers in de grote bergen zand die daar opgeslagen waren. Ook keken wij er graag in de grote garages waarin ’s avonds een twintigtal vuilophaalwagens gestald werden. Dat mocht natuurlijk niet, maar het was spannend!

Ooit werd ik daarin opgesloten door Johan, de grote broer, die mij een kunstje wou flikken. Natuurlijk hield ik mijn tanden flink op elkaar toen zijn vader wou weten hoe ik daarin terecht gekomen was. Vandaag hadden wij echter iets te vieren. Wij zouden een drink-in houden en konden als 10-, 11-jarigen daar natuurlijk niet de veel jongere broertjes en zusjes bij gebruiken. Met een list werden zij telkens weggestuurd. Ondertussen namen wij samen grinnikend een flinke slok van de limonade. Dat ging een paar keer goed, totdat de tweede jongste schreiend bij zijn moeder beklag ging doen. Toen moesten wij iets anders verzinnen.
‘Laten wij een wedstrijdje fietsen houden!’, zei ik. Lieve en Marleen haalden als een speer hun fiets uit het schuurtje en gaven een show ten beste. Ons groepje juichte hen toe. Daarna mocht ik. Ik klom op hun fiets en rende als een speer.
‘Hier komt de Vliegende Valk!’, schreeuwde ik. Dat was een typetje uit een van mijn stripalbums. Mijn wangen zagen bloedrood van emotie en het zweet stond op mijn neus. De anderen lagen in een deuk. Plots ging het mis! Niemand van ons had gemerkt dat de vuilophaalwagens olie gemorst hadden op het ruige pad dat naar hun standplaats voerde. Daar ging ik. Ik landde op mijn knieën middenin het vervuilde pad! Het vel lag er af en er stak een heleboel viezigheid in het bloedende vlees.

‘Au, au!’, was het enige wat ik nog kon jammeren. De buurkinderen stoven als hazen naar huis en ik kon strompelend uitleg gaan geven aan mijn moeder. Die kwam mopperend vanachter de toog van haar kruidenierswinkel en verzorgde mijn knieën zo goed en zo kwaad als het ging. De volgende dag waren ze allebei hartstikke verzworen en moest de huisarts eraan te pas komen.
‘Een maand bedrust en elke dag verzorgen en goed je medicijnen slikken!’, zei hij streng. Daar lag ik dan, als vliegende valk met ‘geknakte vleugels’. Gelukkig kreeg ik af en toe bezoek. Ik hield er zelfs een stripboek als cadeau aan over. Vliegende Valk heb ik echter nooit meer gespeeld en fietsen heb ik voor altijd naar het verdomhoekje verwezen!

Zie ook: http/laurinevandepitte/wordpress

Schrijver: Laurine Vandepitte
9 februari 2026

laurinevandepitteonline.nl

jeugd, fietsen valk

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 11