De grote verleiding

De grote verleiding

Je kent het wellicht, met name rond kerst en nieuw. Wat je ook doet, het is onmogelijk om er aan te ontkomen. Voelt het doen van de wekelijkse boodschappen al als nutteloos, rondom de feestdagen overvalt mij het gevoel dat de gehele mensheid is verbasterd tot het meest onnozele wezen dat de aarde bevolkt.

Het is een déjà vu. In vier dagen laadt men de boodschappenkar tjokvol - gevarieerd, dat dan weer wel - wat wederom in de overvolle koelkast verdwijnt. Samen met de restjes van de dag ervoor. Dit tot de volgende vreetbui zich aandient. En u hebt gelijk als u zegt: we doen er allemaal in min of meerdere mate aan mee. Ook ik.

Oud en nieuw laat gelukkig nog een paar dagen op zich wachten, maar dan begint het ritueel weer opnieuw. Ik heb het inmiddels gehad en kan niets anders meer bedenken dan gelaten het winkelend publiek gade te slaan. Dit om te voorkomen dat ik in een bijna onstuitbare aanval van waanzin verval. Ik neem half staand plaats op een nog vrije vensterbank.

Een bekoorlijk moment is het begluren van de lotgenoten vooraan bij de kassa. En omdat ik toch moet wachten kies ik deze keer met zorg de langste rij om aan te sluiten. Het is een mooie positie vanwaar ik de vertwijfeld rondkijkende gezichten van de mensen die bijna aan de beurt zijn in alle rust kan observeren. De rekken met 'echt' waardeloos goed staan daar namelijk opgesteld. Dit in een laatste poging nutteloze inhoud alsnog te slijten, uiteraard ondersteund door visueel verleidelijke prijskreten.

Dit keer zijn het brillendoekjes. De fabrikant heeft zich ongetwijfeld vergist in het potentieel aantal brildragende kopers, anders had hij zich dit overschot kunnen besparen. Het valt me op dat het jongere publiek inderdaad 'betere' ogen heeft dan de ouderen onder ons. Zij gaan grotendeels ongeïnteresseerd aan de rekken voorbij. Maar ik heb geluk. Een man op leeftijd neemt een doosje in de hand, leest het, legt het weer terug en besluit het uiteindelijk toch op de lopende band te leggen. Dit alles met een blik van: 'baat het niet, schaadt het niet.' Nu, daar kun je je lelijk in vergissen maar dat wist hij nog niet.

Diezelfde middag zie ik hem zitten, samen met zijn vrouw op het terras van mijn stamcafé. Genoegzaam mag ik constateren dat er naast hen nog een plaatsje vrij is. Zijn biertje beroert hij maar amper. Wel lijkt hij gekweld te worden door een rusteloos ritueel. Om de haverklap pakt hij zijn zakdoek en poetst verbeten zijn bril. 'Kleredoekjes,' mompelt hij dan. 'En ze beloofden nog wel dat ik een heldere kijk op de wereld zou krijgen.'

Uit: zangzaad_DeGroteVerleiding_100226

... Beste, dit verhaal is eerder - 10 december 2003 - geplaatst. Naast werken en veel oefenen heb ik het nodig gevonden om er een pittige revisie op los te laten waarvan deze inzending het resultaat is. Zelf kan ik het verhaal niet corrigeren. Dat kan ik tenminste niet herleiden uit de informatie op de website.
Concreet dus de vraag hoe de redactie dit aanpakt. Graag jullie reactie en bedankt voor de moeite.

Ad Verhoeven - Adriaan Hoefs 06 50309499 ...

verleiding, brillendoekje

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10