Een gewone dag?

Wanneer we op vrijdag de deur uitgaan weten we natuurlijk niet wat de dag ons verder brengen zal maar dat je genoeg meemaakt onderweg: zoveel is wel duidelijk! We zijn op vijf minuten afstand van ons huis als we bij het stoplicht van de metro staan, tja die rijdt hier natuurlijk overal en bovengronds moeten er dan wel lichten en bomen aan te pas komen, anders: is de ravage niet te overzien!

Moet ik erbij zeggen dat er zat mensen zijn die een soort van kleurenblind zijn, die rood negeren als was het groen…snap je?
Ik blijf - ondanks dat de slagbomen omhoog zijn- wachten tot het rode licht uit gaat, zo simpel is dat! Dan komt er vanaf de andere kant een politie busje aangereden en links rijd een knul op een brommer met aardig wat lawaai ook! De sirene gaat aan en mijn egaa zegt: kijk nou dat busje gaat het fietspad op en ik zeg: dat snap ik.

Die moet de knul op de brommer hebben, hij heeft geen helm op en rijdt veel te hard ook! Daar- waar mensen blijven staan om te kijken en de boel blokkeren zeg ik: kom lui, rij door, je blokkeert het hele pad en groener wordt het licht echt niet!

Zo komen we veilig aan de overkant en rijden in de zon naar de plaats van bestemming…en juist voor we daar aankomen zie ik een hele goede bekende…
Terwijl we rechts moeten, rij ik naar links en zeg; wat leuk om jou tegen te komen…..jaren vallen weg en die praten we in een oogwenk bij, tja als je elkaar al zolang kent, maakt het niets uit dat je elkaar niet veel ziet, die tijden halen we spelenderwijs in….

We worden ouder, ( logisch ) we gaan meer mankeren ( niet logisch en niet leuk ook ) maar we kunnen nog steeds zeggen: we appen, we bellen of we mailen met elkaar en weet je, dat maakt zulke dagen gewoon lief! Die zouden er meer moeten zijn…..

... Zo moeten er meer zijn… ...

een dag

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.7 met 3 stemmen 95