Soms denk ik….

Soms sta ik stil, doodstil bij de talloze mensen die er nu niet meer zijn! Kijkend naar de sterren denk ik dan: zou het een bekende zijn, zou jij het zijn? We vertellen toch de kids als ze klein zijn dat oma of opa het sterretje aan de hemel zijn? Dus zouden al die dierbaren inderdaad dat fel- oplichtende sterretje zijn?

Oh ik weet wel ( probeer het dan toch) te bedenken dat: dood gewoon weg is maar weet je, ik heb moeite met het feit dat je er ineens niet meer bent…
Het zijn inmiddels zoveel dierbaren die nu weg zijn, ik heb een hekel aan het woord dood gekregen, dus voor mij zijn ze gewoon….

Nou ja gewoon…ze zijn naar boven, naar het oneindige en we hopen allemaal dat het daar mooi is en vredig, dat het er lief is en sereen en dat de zielen elkaar vinden en gewoon bij elkaar blijven? Dat hopen we toch?
Maar soms sta ik stil. Stil bij het feit dat het zo onherroepelijk is, dat je niet meer gewoon de telefoon kunt pakken en met elkaar kunt bellen, of gewoon zegt: tot zo, ik ben onderweg!

Dus ik sta stil want al weet ik dat na het weggaan, je verdwijnt in de grond, of dat er een potje as van je overblijft, toch: heb ik zoveel vragen en blijf maar kijken naar die talloze sterretjes die oplichten en ik dan denk: die schitteren voor mij…en ik sta stil……

... Sterretjes? ...

soms…

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11