Dat hulpeloze gevoel!

Dat je er niets tegen kunt beginnen, tegen welke nare actie dan ook, of een foute uitslag? Ken je dat: als je hoort dat er weer iemand uit je naaste omgeving het af moet leggen tegen een slopende ziekte, het hulpeloze gevoel wat je naar je strot vliegt? Geen woorden kunnen vinden als er weer een dodelijk ongeluk plaats vindt, met een slachtoffer van: welke leeftijd dan ook?

Ken je het ook, als je de walgelijke oorlogstoestanden ziet, waar we dagelijks mee geconfronteerd worden, waar honderden mensen het leven laten, je er niets tegen kunt beginnen? Snap je de uitspraak van de Paus, dat we het geweld in stand houden door: te blijven doneren?

Maar wie is er thuis als de oorlog ( liever gisteren ) stopt, wie heeft er dan nog geld- en moed over om al die verwoeste steden weer op te bouwen? Ken je dat hulpeloze gevoel van: iedereen praat ( oh ja ik ook, net zo goed ) maar het enige wat er bereikt wordt is: een handtekening voor nog meer schiettuig!

En ken je dan ook dat walgelijke hulpeloze gevoel van : er niets mee- en niets tegen te kunnen beginnen? Er zijn zoveel andere idiote en nare acties zoals het schieten op scholen, zoals kids die met wapens lopen, er zijn zoveel nare idiote acties die we eigenlijk zouden moeten kunnen stop zetten: maar er is geen knop te vinden!

Er is niemand die het weet en dus: blijft het hulpeloze gevoel voor hen: die ziek zijn, voor hen: die slachtoffers zijn, voor de talloze mensen die als enige geluid het luchtalarm horen en wij: sponseren de zooi die dat alarm af laat gaan….wat een hulpeloze nare en bizarre zooi!

... Je kunt er niets tegen beginnen, het is vechten tegen de bierkaai ...

hulpeloos

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9