In het spoor van de antiheld (5) Goos

Vervolg van In het spoor van de antiheld (4)

Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief, dienden authentieke voorbeelden als inspiratie.

Goos                                                                                                                          ontketende op gevorderde leeftijd nog een spermaoffensief. Tijdens zijn rondgang door het land werd menig vrouwtje bezwangerd. Schertsend „belegen wijven“ genoemd. Verwacht van hem geen vrouwvriendelijke terminologie. De rol van zijn identieke tweelingbroer Goos was dit: Gijs moest in zijn eentje overuren draaien om de beoogde grote familie te maken. Een multitasking psychopaat was hij niet. Wel een creatieveling die tweelingbroer Goos erbij verzon als assistent-fokker, zeg maar. Zo’n meervoudige persoonlijkheidsstoornis biedt dus voordelen. Wanbetalers, die een schuld hadden uitstaan bij Gijs, kregen zijn "enforcer" op hun dak. Inderdaad tweelingbroer Goos, die intimiderend bij de voordeur zijn nagels schoonkrabde met het puntje van een scherp mes. Dan wil je wel betalen.

Ik kom weer terug op de erfelijkheid. Met zo'n gestoorde oom in de familie kan het niet anders dan dat ogenschijnlijk normale gezonde verwanten een genetische tijdbom bij zich hebben. Ze weten het niet of ze willen dat niet weten, maar het is een kwestie van geduldig afwachten. Een enigszins verontrustend voorbeeld is de emotioneel aangedane OM-mevrouw. Zij stoorde zich aan mijn openhartige beschrijvingen van het rariteitenkabinet waar zij toe behoorde. Terecht, want inderdaad, wat denk ik wel… Hoe kwetsend is het immers om een nogal aparte familie ook “apart” te noemen? Maar het kwaad was al geschied.
Een kritische noot: hoe leuk was het geweest als zij in het commentaarvenster bij zo'n lullig stukje een goed onderbouwde reactie had geschreven. U en ik zouden ons bij het lezen toch verkneuteren als ze daarin uitlegde wat een bagger ik schreef. Want dat is het vast wel. Bovendien trekken agressieve reacties meer lezers. En het lucht de gekwetste medemens meer op dan dat de langdurige, kostbare procedure van een aangifte dat doet.

De vraag is of die buitencategorie gestoorde ooms echt zo uniek zijn? Het antwoord daarop kwam ongevraagd van de OM-juf. Ik had het niet kunnen verbeteren. Met haar overtrokken en peperdure (hallo belastingbetalers!) actie volgde die deugneus precies het door Goos getrokken spoor. Voor Goos was poken, stoken en mensen verlinken de gewoonste zaak. Hij alarmeerde om de haverklap de politie als hij kinderen zag krijten op zijn stoep. Of als iemand te vroeg de vuilniscontainer aan de straat zette. Opmerkelijk precies voor iemand met een onduidelijk, zeg maar schimmig, verdienmodel. Niet het type van je huisvriend. Ik weet niet zeker of ik u nog zal vergasten op meer incarnaties. Ze zijn niet allemaal even boeiend en bij de 39ste verschijningsvorm hebt u het wel gezien. Of al eerder.

Nog even een ernstige noot, die mij zelf betreft. Iets of iemand binnen het Openbaar Ministerie stuurde die speciale taskforce binnen de Amsterdamse politie aan, die mij moest opsporen en arresteren. Als je de Gouden Gids open sloeg, had je me ook zo te pakken, maar toe maar. Geleid door een geharde speurder prepareerde die taskforce een pijnlijk verhoor van uw toegenegen schrijver. Afgezien van eventuele martelpraktijken keek ik wel uit naar die ontmoeting. Ik was benieuwd naar de hele procesgang, omdat het OM en de politie geen greintje bewijsvoering leken te hebben. Als ik mij zou vervolgen zou ik mij het vuur aan de schenen leggen. Ik zou voor de rechter met een pak uitgeprinte k**verhalen van mij zwaaien. Dubbeldikke bewijslast! Hoewel de kans bestaat, dat de rechter (een beetje verveeld) de spelfouten in de tekst gaat aanstrepen. Het klapstuk waarop ik mij verheugde was dit:

Er was een bikkelhard verhoor gepland op het enige politiebureau in Amsterdam waar ze nog duimschroeven in de la hadden liggen. Het bureau was bovendien voorzien van een discrete binnenplaats. Daar zou de openbare geseling, die mij mogelijk te wachten stond op (oorspronkelijk) het marktplein, zich onttrekken aan het oog van het samengestroomde publiek van Amsterdam-Zuidoost. Die OM-mevrouw en haar maatje, de rechercheur, hadden de organisatie goed voorbereid. Toen volgde er echter een juridische misstap, die de hele zaak tegen mij onderuit haalde. De uiterste consequenties daarvan komen later nog aan de orde.

Zoals vaker in mijn leven greep - vlak voordat ik met de billen bloot moest - de Voorzienigheid in: in een voorgesprek vernam ik van de Amsterdamse Hercule Poirot dat ik alvast vrijwel al mijn publicaties van het internet moest afhalen. Zoiets heet censuur. Maar bovendien verbood hij op voorhand bepaalde nieuwe publicaties. Zoiets heet censuur vooraf. “Preventieve censuur” is de meest vergaande beperking van de uitingsvrijheid . Toegegeven, de normaalste gang van zaken in gezellige landen als Turkije en Iran, maar in Nederland is dat schending van de Grondwet. Ik verwachtte eerlijk gezegd een vermakelijk spektakel bij de rechtbank. De aangevers zouden voor de rechtbank blijken zelf overtreders te zijn. De hele chaotische gang was Goos-achtig. Goos ten voeten uit. De appel en de boom, zo vader zo dochter.

Wordt vervolgd met In het spoor van de antiheld (6)

speurder censuur psychopaat

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 27