Een klein gebaar brengt een glimlach

En opnieuw mocht ik wat uren doorbrengen in het ziekenhuis, met netjes afspraken na elkaar dat wel, echter zit er altijd wel iets van ruimte tussen en zo beland ik in de gang waar ze de röntgenfoto’s maken, nou ja in de wachtruimte. Er staat een bed om de hoek en als ik dichterbij kom ligt er een dametje in. Gewoon een vrouwtje met een open blik en kijkend in de rondte zeg ik: wil je dat ik ff bij je kom, je staat hier zo alleen……

Oh graag zegt ze en ik zet me neer op een brancard….want zitten kost net zoveel tenslotte….lig je hier allang vraag ik en ze zegt: sinds gisteren, waarop ik zeg, ieder uur is te lang he? Wat heb je, je hoeft niets te zeggen hoor maar het mag…

Dan komt het verhaal; ze is van de trap gevallen, van bovenaf tot helemaal beneden! Ohhh dat is een smak zeg, wat heb je nu? Ze somt op: gebroken sleutelbeen, diverse ribben gebroken en nu maken ze een foto van m’n voet want die staat- en voelt raar…
Ach mensje toch zeg ik, nou voorlopig zul je ff geen trap lopen wat ellendig allemaal…

Vanuit het niets staan er twee broeders achter me: ze komen haar halen, kijken mij aan en de grootste zegt: dank u wel mevrouw, voor het opbeurende en lieve gesprek wat u met haar voerde…want dan blijkt pas dat- de broeders hebben mee genoten van ons gesprek…
Ze nemen haar mee, ik wens haar sterkte en vervolg m’n weg, intussen bedenkend dat: ik weliswaar moest wachten, maar ik kon naar huis en dat mensje ligt daar!

Sterkte onbekende….

... Zomaar een vrouwtje ...

een gesprek

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 5 stemmen 67