Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Geluksgevoel

Het is nog heel vroeg op deze prachtige ochtend in mei. De zon staat al een stuk boven de horizon. Ik zit achterop de boerenwagen van oom Arend. We zijn op weg naar de koeien die gemolken moeten worden.
Het paard, een Belg trekt sjokkend de wagen voort. Hij maakt zich niet druk. Schaamt zich ook nergens voor. Zelfs niet voor het geblaas van de winden die met grote regelmaat van tussen zijn brede billen ontsnappen. En hem hoef je niets te vertellen. Hij weet zelf de weg wel.
De hond rent kwispelend en vrolijk blaffend om de wagen heen. Ook hij heeft het zichtbaar naar de zin.
We hobbelen over het platgereden gras op het karrenspoor. Door de vele oneffenheden schudt de wagen alle kanten op. De melkbussen rammelen tegen elkaar. Het onderstel heeft het zwaar te verduren: het piept en kreunt bij elke kuil die we aandoen.
Ik zit op de achterkant van de wagen met mijn rug tegen de achterste rij melkbussen. Mijn gezicht in de richting van de boerderij die steeds kleiner wordt. Het is nog een beetje fris, maar de zon, die schuin achter me staat geeft al een behaaglijke warmte.

Ik bekijk de houten bodem van de wagen. De dikke houten balken zijn uitgesleten door het vele geschuif met melkbussen. Aan de binnenkant van het zijschot herken ik naast die van anderen ook mijn initialen. Die beide K’s heb ik er tijdens een vorige logeerpartij ingekerfd.

“Flats”, klinkt het opeens. Een van de wielen rijdt precies midden over een nog niet helemaal uitgedroogde koeienvlaai. De groene smurrie spettert tegen de zijkant van de wagen.

We rijden vlak langs de sloot. De kikkers hebben ook ontdekt dat het een prachtige lentedag wordt. Ze kwaken het hoogste woord. Tussen de waterplanten zie ik glibberig kikkerdril. Over een paar weken zwemmen hier weer duizenden dikkopjes.
Op de wat langere grasstengels aan de slootrand zie ik tientallen dauwdruppels. Ze glinsteren in het zonlicht. Het zijn net pareltjes.
Een paar eenden vliegen plotseling vanuit de sloot omhoog. Ik schrik ervan. De hond rent luid blaffend achter ze aan. Maar al snel ziet hij de zinloosheid van deze actie in.
Kieviten en Grutto’s vliegen op en beginnen zich op een overdreven manier aan ons voor te stellen. Tegen het decor van een strakblauwe hemel.

Heel in de verte blaft een hond. We horen het geronk van een vrachtauto heel ver weg. En verder zijn er alleen maar de geluiden van de natuur en van onszelf.

Ik voel me gelukkig!

Schrijver: Kasper Kombrink, 28 nov. 2005


Geplaatst in de categorie: natuur

3,0 met 9 stemmen 996



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)